Arjantin'den papağan gibi yazılar

Arzu'nun defterinden

2009-11-15T18:06:00.002-03:00

Çok yazabilir miyim, bilmem ama bi deneyeyim dedim. O yüzden güzel günlerle dolu bu sayfaları bırakıp yeni bir blog aldım. Pek bişiy yok gerçi. Daha çok taze. Belki merak eden olur.
http://arzunundefteri.blogspot.com/

Hepinizi çok öpüyorum ve kucak dolusu sevgiler yolluyorum.

Dejame que me vaya

2009-07-10T16:12:00.003-03:00

Mercedes Sosa'nın çok güzel bir şarkısı ve chacarera...

Dejame que me vaya

Aunque me duela el alma
Y se me quiebre el pecho,
Dejame que me vaya
A olvidarme tus besos.

A donde ire, no importa,
No intentes detenerme,
Total... Sabes de sobra
Que en vano fue quererte.

No creo en tus promesas,
No me hagas juramentos,
No bien tu voz los suelta
Ya se los lleva el viento!.

Siempre en el corazon
Guardo una chacarera,
Dejame que me vaya
Y que con ella muera

Aunque me duela el alma
Tan solo pienso en irme,
No quiero andar mañana
Crucificado y triste.
Del hueco de tus manos,
Blancas como el azucar,
Bebi los desengaños,
Probe las amarguras.

La miel que vos me diste
No estaba hecha de flores,
De algun rencor hiciste
La miel de tus amores.

Siempre en el corazon
Guardo una chacarera,
Dejame que me vaya
Y que con ella muera

El Canto Del Loco " Te Recuerdo"

2009-07-10T16:06:00.003-03:00

Hoy no paro de pensarlo y no se ahora muy bien que
hago aqui.

Te has marchado y has dejado otro hueco dentro de
mi.

Te recuerdo porque fuiste y has sido la chispa
que me ha echo vivir.

A tu lado me sentia protegido y dentro de
ti,ahora ya no existe risa, ya no hay nada que me
haga reir, y me acuerdo del kariño y todos
los besos que a veces no di.

Desde entonces no veo otra cosa en mi ser y ahora
ya te has marchado, no te volvere a ver, ya no
estaremos solos, ya no veo tus ojos.

Ando solo y voy pensando en las cosas que abia
por hacer, en los gestos que eran nuestros, que
ahora solo no puedo tener y me acuerdo del
cariño y todos los besos que a veces no di.

Desde entonces no veo otra cosa en mi ser y ahora
ya te has marchado, no te volvere a ver, ya no
estaremos solos ya no veo tus ojos.

Arjantin'de İş Bulmak İçin Bir Site

2009-06-28T09:04:00.002-03:00

http://www.bumeran.com
bu siteden Arjantin'deki iş imkanlarına bakabilir, cv'nizi oluşturup başvurularda bulunabilirsiniz. Geçenlerde Arjantin'e gitmek ve çalışmak istediğini söyleyen yorumcu arkadaşlarımızdan biri sormuştu. Bunun üzerine Arjantin'de bulunduğum günlerde bolca reklamlarını gördüğüm bu sitenin linkini yazayım dedim.
Bunun haricinde çalışma izni nasıl olur? Gerekli belgeler nelerdir? Bunlarla ilgili sorularınız için Arjantin Büyük Elçiliği'ne danışabilirsiniz. Elçiliğin adres ve telefon bilgileri de şöyle: Buenos Aires Türk Konsolosluğu: 11 de Septiembre 1382; (54) 11 4785 7203

Nehir'den

2009-05-21T17:22:00.004-03:00

Son günlerdeki bir nehir gezisinden fotoğraflar...

Hukuk Fakültesi

2009-05-15T04:18:00.007-03:00

Dolandırıcı, yalancı Letsgo firması ve ev sahipleri sayesinde sinir krizleri ile ayrıldığımız evden, uzunca ama rahat bir yolculuğun ardından sonunda Türkiye'ye vardık. Ama vakitsizlikten yazamadığım bir dolu yazı ve yükleyemediğim fotoğraflarım var.

Bunlardan biri de Buenos Aires Hukuk Fakültesi. Oldukça büyük ve görkemli olan bu binayı çok sevdim. Yapay çiçeğe yakın olan bu bina uzun merdivenleri, yüksek kolonları, pencereleri ve kapıları ile dikkat çekiyordu.

Bir Çiçek

2009-05-15T02:16:00.005-03:00

Recoleta Mahallesi, hukuk fakültesi yanında bulunan büyük bir çiçek. Gündüzleri açılıyor, geceleri kapanıyor.

Herkese Lazım

2009-05-10T21:31:00.007-03:00

Ne salak fotolar bunlar yaa. O arabanın içine girdik, binbir şebeklikle poz verdik, fotoğraf çekildik. Başımız göğe mi erdi? Evet! Çok mutluyuz. Buralara gelen herkese tavsiye eder, buradan fotoğraf çekilmeden dönmeyin bile deriz hatta dedik bile. Herkesin böyle fotoğrafları olmalı. Lütfen, yani insanlık namına rica ediyoruz, bu fotoğrafların aynısından çekilmeden dönmeyin diyoruz. Lütfen!

Zamba

2009-05-06T20:48:00.002-03:00

Yine bir kadın ve erkeğin aşkını anlatan Zamba, Arjantin'in folklorik danslarından biri. Peru'dan gelen bu dans ismini, indias ve zambos'lardan alıyor. Orijinali Zamacueca olan dans kadının peşini bırakmayan bir aşığın, kadın bir cevap verine kadar aşkını anlatmak için yaptığı hareketler ve kadının kaçışından oluşuyor.

Aires-Marcelo Katz

2009-05-03T21:22:00.002-03:00

Aire kelimesinin çoğul hali Aires ispanyolca havalar anlamına geliyor. Hava kelimesini düşününce insanın aklına ne gelir? Nefes almak, bulutlar, üflemeli alet çalmak... ve benzer bir dolu şey. Arjantin'in Soytarı tiyatrosun'un önemli isimlerinden Marcelo Katz'ın üçlemelerinden Aires'i izleyince hava ile zihnimin geliştirdiği görüntüler, aire kelemisinin çoğalması gibi üredi.

Gece, yıldızların altında gerçekleşen oyun alanına girer girmez seyirciye hoş geldin deyip rast gele bir yerlere oturtan, oyun başlayana kadar seyircinin canı sıkılmasın hem de oyuna ısınsın diye seyirciyle oynamaya başlayan oyuncular, 6 yaşından küçüklerin girmesinin yasak olduğu oyunda küçük büyük herkesi güldürüyor. Hava ile temasını geliştiren oyun, tamamen seyirciyi güldürüp eğlendirmek üzerine kurulu.

Saksafon çalan Caz ekibi'nin bir yerden sonra ağzıyla üflemek yerine osurarak üflemeye ve çalmaya başlaması, top çevirmek yerine hava ile poşet çevirilmesi ve poşetlerin elektrikli süpürgeyle teker teker yutulması, hava üfleyen makine ile seyircilerin üzerlerine atılan kağıtlar, yıldızlı bir gökyüzüne balonlarla bırakılan dilekler, oyunun en dikkat çekici ve seyirci üzerinde etkileyici bölümleriydi. Hava ile yapılabilecek, kullanılabilecek ne varsa kullanılan oyunda, seyirciler de fikirleri, cevapları, dilekleri ile her daim oyunun içinde yer alıyordu.

Yolu buralara düşüp de eğlenceli vakit geçirmek ve gülmek isteyen herkese görmeden, yaşamadan tasvir edemeyeceği bu oyunu izlemeden dönmemesini tavsiye ederim.

Yazar: Marcelo Katz, Javier Pomposiello
Yönetmen: Marcelo Katz
Oyuncular: Juan Carlos Bratoz, Cecile Caillon, Demián Candal, Julieta Carreras, Pablo Fusco, Martín López, Lisandro Penelas, Javier Pomposiello, Luciana Wiederhold, Erica Ynoub
Kostüm: Brigida Lozzi
Işık: Fernando Berreta
Ses: Pablo Bronzini

Yer: Centro Cultural Recoleta

1 Mayıs'tan

2009-05-02T19:26:00.004-03:00

Ayrı sokaklardan ayrı gruplar halinde Plaza de Mayo'ya yürüyen sol ve işçi örgütlerin düzenlediği 1 Mayıs beklediğim gibi geçmedi. Birarada durmak istemeyen grupların birbirleriyle kesişmemek için dağınık hareket etmesi, daha önce gördüğüm darbe karşıtı eylemin yanında sönük görüntüler oluşturdu. Buna rağmen 10000'den fazla insanın bir araya geldiği, öğle saatlerinden akşam saatlerine kadar davul sesleri ve pankartlar eşliğinde yüründüğü 1 Mayıs'a, bizde olduğu gibi polislerin gölgesi düşmedi. Zaten polislerin sayısı 10 ya da 15'i geçmiyordu. Belki de onlar da göstericiler gibi dağınık oldukları için benim gözüme pek çarpmadı.

Bir de bizim 1 Mayısımız var ki gördüğüm o iğrenç görüntüler kadar, o iğrenç görüntülerin altlarına yazılan zavallı yorumlar üzüyor beni. Zavallı diyorum çünkü dayağı onayan bir insan, bunu onamak için "benim oğlum da orda olursa onu da dövün" diyen insan, hep iktidarın, gücün ve zenginin yanında olan insan, bankaların kırılan her bankamatiğinde canı acıyan insan ZAVALLIDIR. O kadar zavallı ki kendinin farkında değildir. Zavallılığına rağmen "İNSAN" olduğunun ve öyle ya da böyle en azından "dayak kötü bir şeydir kardeşim, polisin göstericileri dövmeye hakkı yok, onu da geçtim, kimse kimseyi dövmesin, her türlü şiddete karşıyım"ı diyebilmeye hakkı olduğunu bilmemektedir. Hal böyle olunca da durmak yok, yolunmaya, kapanmayan davaların üstüne yenilerini açmaya, baskıya, şiddete, hep daha geriye devam...

La Oma

2009-05-02T17:43:00.004-03:00

70'li yaşlarda yaşlı bir kadına duyulan aşkı anlatan bu chamamé şarkısını Los 4 de Cordoba'dan dinletmek isterdim ama youtube'da bulamadım. Bu haliyle de çok güzel bir şarkı.

LA OMA

(Música del Litoral Argentino - Misiones)

La Oma es una mujer,
de 70 y pico de años
vive en el monte chaqueño
cerquita de San Bernardo.

Tiene los ojos azules
como el agua de los mares
por que vino de muy lejos
y el cielo quedo en su sangre.

Hay que entrar por las picadas
para llegar a su rancho
de barro y apuntalado
con quebracho colorado
lleno de arboles el patio
y herramientas de trabajo
una volanta un arado
y el paisaje de su Chaco.

La Oma es feliz con poco
digamos que mejor con nada
la oma era rubia y se ve
que era una linda alemana.

Que sola que esta la Oma
pero ella no piensa en nada
como pensar en la muerte
si la oma es como un hada.

En su ranchito de barro
calienta a leña su pava
conversa con un lorito
que es con el unico que habla.

Pedro Fabrini/Daniel Altamirano

MİM

2009-04-29T22:40:00.004-03:00

Alberto ile mim dersinden küçük görüntüler...

Bir Arjantin - Türk Güzeli

2009-04-29T17:29:00.006-03:00

Annesi türk, babası arjantinli Camila, ikinci ismi ile Cahide az çok yazılarımı takip edenlerin tanıdığı Canan Kaya'nın biricik kızı. Türkçe anlayan ama konuşamayan, yeni yeni ispanyolca konuşan Camila evimize misafir olduğunda kendisini afiyetle yiyoruz. Gerçi bunu yapabilmek için bir cep telefonunu feda ediyor, o cep telefonuyla oynarken, fırsat bu fırsat deyip Cami Başştaaa (yeter) diyene kadar oynuyoruz onunla. Mayıs ayında 2 yaşına girecek olan Cami, arada türkçe kelimeler kullansa da genelde ispanyolca konuşuyor. İşte onun cümleleri:

Que haces Pabloo? Mavi oyuncağını yanından ayırmayan Cami'nin, şaşırmış bir yüz ifadesiyle oyuncağına sıkça sorduğu bir soru. Pablo ne yapıyorsun? anlamına geliyor.

Ese no! İstemediği televizyon kanalına, istemediği yemeğe, hayır dediği her şeye eşe noo'yu kullanıyor. Hayır istemiyorum ötekini ver bana demek istiyor.

Auxilio! Gördüğü her yükseltiğe çıkıp Aikşilloo diye bağıran ve İmdat diyen Camila, aslında oyuncağı Pablo'nun taklidini yapıyor.

Acuuuu! Hapşuruk sesine benzer bir sesle tek bir nefeste uzunca bağıran Camile Arzuu diyor. Gel de oynayalım.

Palermo Parkı

2009-04-29T17:10:00.010-03:00

Hafta sonu eğer hava güzelse Buenos Airesli'ler Palermo'nun yapay gölü etrafında piknik yapmayı, paten ve bisikletle gezinmeyi tercih ediyor. Çocuklar için sirk ve palyaço gösterilerinin de yapıldığı bu günlerde fayton, deniz bisikleti, 4 kişilik bisikletli arabalar kiralamak ve güzel bir hafta sonu geçirmek mümkün.

Palermo Gölünden Güneşin Batışı

2009-04-29T17:02:00.005-03:00

Buenos Aires'te Metro Hatları

2009-04-22T11:59:00.006-03:00

Buenos Aires Capital'in hemen hemen her yerine metro ile gitmek mümkün. 6 ayrı hattı olan Metronun kullanımı karışık gibi görünse de öğrenince çok kolay.

Sadece 1. 10 pezo ile tüm hatları kullanılabiliyor. Aktarma yapmak için yeniden bilet almaya gerek yok. Bozuk para bulmanın eziyet olduğu Buenos Aires'te 2 pezo verip 1 seyehat aldığınızda bolca bozuk paranız oluyor. Sonra bu bozuk paralar biriktirilip belediye otobüsleri kullanılabilir. Ben öyle yapıyorum.

Yukarıdaki jpeg'de ayrıntılı bir harita var zaten, onun dışında buralara gelecek olanlara rehber olsun diye işte tüm hatlar ve aktarma yapabileceğiniz duraklar:

Mavi Hat A Line
Primera Junta'dan başlayan bu hat Plaza de Mayo'ya kadar gidiyor eğer yapım aşamaları biterse Nazca'dan başlayacak. Plaza De Miserere'dan H hattına, Lima Durağından C hattına, Peru Durağından D ve E hattına aktarma yapılabiliyor.

Kırmızı Hat B Line
Los Incas'dan başlayan bu hat Alem'e kadar gidiyor. Eğer yapım çalışmaları biterse Villa Urquiza'dan başlayacak. Carlos Pellegirini durağından 9 de Julio durağına yani D hattına aktarma yapmak mümkün.

C Hattı Lacivert Line
Constutición'dan başlayan hat, Retiro'ya kadar gidiyor. Independencia'dan E Hattına, Av. De Mayo'dan A Hattına, Diagonel Norte'den D Hattına aktarma yapmak mümkün.

D Hattı Yeşil Line
Congreso De Tucumán'dan başlayan hat Catedral'a kadar gidiyor. 9'de Julio durağından B ve C hatlarına aktarma yapılabiliyor.

E Hattı Mor Line
Plazo de Los Virreyes'ten başlayan bu hat Bolivar'a kadar gidiyor. Independencia'dan C hattına geçmek mümkün.

H Hattı Kahverengi Line
Rengi kahverengimi tam emin olamadım ama onun gibi bişiy. Eğer yapımı tamamlanırsa; Nueva Pompeya'dan Retiro'ya kadar gidecek olan hat şimdilik Caseros ve Plaza Once Durakları arasında yer alıyor.
Humberto durağından E hattına, Plaza Once'den A hattına geçmek mümkün.

Böyle bakınca karışık görünüyor sanırım. Aslında en güzeli 5 pezoya bir guia alıp, her şeye daha ayrıntılı bakmak.

Buenos Aires Köfte Ekibi

2009-04-21T12:56:00.002-03:00

Geçen hafta tesadüf eseri Buenos Aires'te tanıştığımız 5 türk arkadaş bir araya geldik. Havadan, sudan, her şeyden biraz konuştuğumuz günde, hem eğlenebileceğimiz hem de para kazanabileceğimiz ve hep birlikte yapabileceğimiz bir şeyler olmalı dedik. Ve muhteşem köfte grubunu kurduk.

Pazar günü erkenden bir araya geldik. Önce birez dinlendik, keyif yaptık. Sonra malzemelerimizi aldık. Ben köfteleri yaptım. Arkadaşlar sepetleri hazırladı. Sonrasında taktık, takıştırdık. Ve doğrudan San Telmo'nun yolunu tuttuk. Daha San Telmo'yu yarılamadan tüm köfteleri satıverdik. San Telmo'nun diğer satıcaları dahil, tüm Arjantin'lilerden ve turistlerden çok olumlu tepki alınca deli gibi mutlu olduk. Hem durduk yere para kazandık, hem de eğlendik. Sonrasında haftaiçi başka bir gün Ayşe ile ikimiz Florida'ya çıktık, yine hem eğlendik hem kazandık. Ve bir dolu şey öğrendik. İnsanların yemek saatine denk gelmek gerektiğini, arjantinli esnafın çok anlayışlı olduğunu, kardeşim dükkanımın önünü kapatma gibi sendromlarının olmadığını, aksine yediği köfteyi beğenince daha çok satalım diye tüm arkadaşlarına haber verdiğini, arjantinlilerin içinde et olan her şeyi yiyebileceğini, arjantin'de çok kolay bir şeylerin satılabileceğini, polisin hiçbir şeye karışmadığını gördük.

Ama tabi oh herbir şey çok kolay satılıyor diye hayaller kurup, 100 tane köfte yapıp buz gibi havada San Telmo'ya fırlamamak gerekiyor. Çünkü Arjantinli'ler böyle havalarda sıcak şeyler yemeği tercih ediyor ki bu hafta da bunu gördük. Hava iyice soğuyunca bir amcam içi sebze dolu koskocaman ve sıcacık empanadaları tüm San Telmo'ya satıverdi. Biz de bi güzel izledik.

Bombi! http://www.myspace.com/elbombis

2009-04-21T11:16:00.007-03:00

Nedir bu Bombi! Bombilla'dan ampül mü? Hayır. Bombero'dan itfaiyeci gibi bir şey mi? Hayır. Belki de doğrudan Bomba anlamına gelen bomba'dan türeme bir kelime. Bilmiyorum.
2 seneyi aşkın bir süredir oynadığım klan savaşlarında hemen yanıbaşımda bulunan komşum müzik yapıyormuş. Bana da geçen dinletti, çok sevdim. Herkesle paylaşayım dedim.
Bu defaki müzik grubumuz İspanya'nın genç yetenekleri Bombi'den geliyor. Burayı tıkalayarak "http://www.myspace.com/elbombis" müziklerini dinleyebilirsiniz. Bana çok eğlenceli geldi.

(Yazıyı yazdıktan sonra arkadaşım google'dan çevirip okumuş. Grubunun ismi bombilla'dan yani ampulden geliyormuş çünkü arkadaşın ampül gibi sarı saçları varmış.)

Casa Rosada

2009-04-20T11:37:00.021-03:00

Casa Rosada'nın içinden görüntüler...

Casa Rosada

2009-04-19T21:54:00.007-03:00

Bilgisayara süt döküldü, 20 yaş dişler, hastaneler, testler, köfte işi derken uzunca bir zaman yazamadım. Buenos Aires'e kaldığımız yerden hemen devam ediyoruz.

Plazada Mayo'nun güzel ve görkemli yapılarından Casa Rosada (Pembe Ev)'nın geçmişi 1595'e kadar dayanıyor. 1500'lü yıllarda İspanyol hükümetlerine ve yöneticilerine ev sahipliği yapan Rosada bugün Arjantin hükümeti tarafından kullanılıyor.
Haftasonları müze ziyaretine açık olan Casa'yı görevli askerlerin rehberliği eşliğinde gezmek mümkün.
Casa Rosada'nın içerisine girdiğimiz de genişçe bir holün ardından palmiye ağaçlı ve havuzlu küçük bir avlu ziyaretçileri karşılıyor. Bakanlıkların odasına açılan avlu Patia De Las Palmeras olarak adlandırılıyor.

Casa Rosa'nın en görkemli odası Salon Blanco duvarları, heykelleri, altın renkli kaplamaları ile evin en çok beğendiğim yeri oldu. Ziyaretçilere yasak olan bölümde bulunan masa, tavana yapılan resimler ki evin tüm tavanları resimlerle donatılmış, beyaz üstüne işlenmiş altın kaplamaları daha zengin görmenizi sağlayan aynalar Salon Blanco'nun en güzel ayrıntılarını oluşturuyordu.

Ülke isimleriyle adlandırılmış merdivenler; kendilerine özgü heykeller, resimler ve hikayeler taşıyor. İtalya Kralı'nın, Dr. Roque Sáenz Peña'ya iki ülke arasındaki kardeşlik adına hediye ettiği bronzun bulunduğu merdivenlerden birine İtalya Merdivenleri ismi veriliyor.

Bunların dışında; fransız merdivenleri, büst salonu, onur holü, kuzey salonu, balkonlar evin görülmeye değer diğer yerleri.

Soytarı Tiyatrosu

2009-04-04T10:42:00.004-03:00

Redes Club De Circo adlı sirkte bir Clown Tiyatrosu'nun doğaçlama isimli ve içerikli oyunu izledim. Ayakkabılarını giyerek oyuna başlayan palyaço aksesuarlı 9 oyuncunun her biri kendine özel tipik bir karakteri oynuyor. Seyircinin belirlediği kura ile sahneye çıkan oyuncular doğaçlama yaparak oynuyor. Bu sıranın haricinde oyunun bütünün değişmez metinleri de var.
Oyuncular "biz buraya doğaçlama yapmaya geldik, kimimiz evde iyi çalıştık da geldik kimimiz şimdi burda uydurcaz" diyerek oynamaya başlıyor. Sahneye çıkma yarışı, kendini gösterme yarışı, seyirciden alkış alma yarışı ile oluşan genel bir kurgu oyunun doğaçlama temasının dışında kendini hissettiriyor. Ve bir de kulis dünyası! Oyuncular sahnede gayet ciddi doğaçlama yaparken, 'ciddi derken seyirci güldürme isteğindeki kararlılıktan bahsediyorum, ki o sırada seyirci deliler gibi eğleniyor' arkada kuliste öpüşenler, garip ilişkiler, oyunun liderine yakalanmıycam diye kaza ile erkek erkeğe ya da bilerek öpüşenler, dedikodu, sahneye laf atmalar gösteri de ki gülme öğesini kat kat artırıyordu. Sayelerinde iyi vakit geçirdiğim, niye bitti ki, zaman ne çabuk geçti dediğim oyunun, bitmesini hiç istemiyor insan.
Türkiye'de de soytarı tiyatrosu istiyoruz! Gülmek eğlenmek, hoş vakit geçirmek bizim de hakkımız! Burdan yetkililere sesleniyorum. Bir an önce hazırlıklara başlayın yoksa ben gelip yapacam.

Video da oyunculardan birinin tek kişilik gösterisi var.

Küçük ama Önemli Ayrıntılar: Hırsızlar

2009-04-03T12:03:00.007-03:00

Hemen bir alttaki yazımın yaşandığı gün, yani aslında bugün, o gün hala bitmedi, can sıkan şeyler de oldu.

Bundan yıllar önce öğrenciyken, kitap dolu çantamı kafade arkadaşlarımla ders çalışırken kapmışlar, ben de çantamı kapan hırsızın peşinden gecenin kaçı olduğuna bakmadan ya da tarla başında koşuştuğumu unuttuğumdan bu hırsızları baya bir kovalamış ama en son çıkmaz bir sokakta kalmış ve avazım çıktığı kadar bağırıp sadece çıngar çıkarabilmiştim. Böyle durumlarda aslında soğuk kanlı olup giden çanta ve kitaplar olsun 'can' her şeyden değerli demek gerekiyor ama anlık olaylarda soğuk kanlı olmak her zaman mümkün olmuyor.

Burada birçok Arjantin'li negro diye adlandırdığı hırsızlardan yakınıp duruyor. Ben her zaman abarttıklarını düşünüyordum. Ve hala da abarttıklarını düşünüyorum. Bu arada negro kara, koyu anlamında olsa da negrodan kasıt renk değil sadece hırsızlar. Zaten dün gece beni soymaya çalışan iki çocuk gayet beyaz tenliydi.

Ana ile Bolivya'lı sevgilisi önde, Ayelen'le annesi arkada, kerem benim hemen önümde, ben de yanımıza gelen bir arkadaşa yeni gideceğimiz yerin adresini telefonumla yazmaya çalışırken herkesten epeyce geri kalmış, bir yandan mesaj yazıyor bir yandan yürüyorum. Tam tren raylarının üzerinden geçerken yanımdan bir araba geçiyor ve arabanın hemen arkasından 15, 16 yaşlarında iki erkek çocuk beliriyor. Tiner çekmekten, sokakta yaşamaktan üzerleri simsiyah olmuş, saçları dağınık, hayata tutunamamış ve Arjantin'inde kurtarmayı bir türlü başaramadığı bu iki çocuk üzerime doğru geliyor. Bluzlerinin içlerinde ki bir cisimle, ki bu cismin silah olduğunu göstermeye çalışıyorlar, beni tehdit edip çantamı ve telefonumu istiyorlar. Kötü silah talidinin nasıl yapıldığını çok hızlı kavradığımdan ve bu iki çocuğun bu işi yaparken deli gibi heyecanlı olmalarından da biraz güç alıyor ve avazım çıktığı kadar bağırıp ben de onların üzerlerine yürüyorum. Çocukların üzerime geldiğini gören hemen ardımda kalan Kerem çabucak yanımda oluyor ve çok daha gür bir sesle bağırarak çocukları ikinci kez ürkütüyor.
Hayatlarında hiç duymudıkları Defol kelimesini anlayamadıklarından mı (türçe bağırdım tabiki insan o an ispanyolca düşünemiyor) ya da bugüne kadar kendilerine diklenen birilerini pek görmediklerinden mi ya da zaten hayatın hep ürkek tarafında yaşadıklarından mı bilinmez çok fazla şaşırmış ve korkmuş bir şekilde silah yaptıkları ellerini bluzlerinden çıkarıyor ve bizden uzaklaşıyorlar.
Her yerde olduğu gibi burda da hırsızlar var, o yüzden bu yazımdan aman Buenos Aires çok tehlikeliymiş mesajı çıkmasın. Güzel yerler buralar.

Sonbahar

2009-04-03T11:41:00.005-03:00

Güzel havalarla gelenlerin, gitme mevsimi başladı.
Toprağından kopamayanlar zaten hep burdaydı. Onlar için burda her mevsim aynı.

Brezilyalı Ana'nın son günü için dün yine bir aradaydık. Bulduğu her fırsatta soluğu Buenos Aires'te alan Ana için buradan ayrılmak yine çok zordu. Gerçi hala Arjantin sınırları içerisinde. Gitmeden trenle uzunca bir yolculuk yaparak Arjantin'i gezecek diğerleri gibi. Bolca belediye otobüsü beklediğimiz günün sonunda sokakta Arjantinliler'le gaziantep yöresinden bir kaç halay çekmek çok eğlenceliydi. Ayelen'e zaten öğretmiştim, annesi de hemen kavrayıverdi. Sonra da buraların en duygulu şarkılardan biriyle samba yaptık tabi. Ve gelen otobüsle Ana'yı uğurladık.
İki küçük ayrıntı dışında güzelce bir gündü.

Murga

2009-03-31T19:14:00.007-03:00

Daha önceki yazılarımda, parkta provası yapılan bir dansın videosunu koymuştum. Ve birçok kişi o dansı Kolbastı'ya benzetmişti ki gerçekten benziyor. Daha sonrasında birçok kez yine o aynı parta bu gençlerin makyajlı, kostümlü, davullu ve hafif tiyatral provalarına eşlik ettim. Sorasında 10000 Arjantinlilerin barış, eşitlik ve adalet için bir araya geldiği 24 Mart'ta karşılaştım kendileriyle. O güne kadar devamlı hareket halinde oldukları için provalarını ya da gösterilerini kesip, kardeşim napıyosunuz siz? Ne için tüm bunlar diye soramamıştım. Ve Buenos Aireste'ki süper kanramanım Canan burda yine devreye giriyor.
- Arzu sen neden Murga yapmıyorsun?
- Murga mı? Bunun adı Murga mıymış? Sokak tiyatrosu gibi bişiy galiba derken. Canan'dan Pablo'ya, Pablo'dan Julian'a postalanıp kendimi önce bir sokak tiyatrosunun hazırlıklarında ve sonrasında rengarenk Murga dünyasında buluyorum.

İnternetten köklerinin İspanya'dan geldiğini ve bugün kenidini Uruguay'da fazlasıyla yaşattığını ( ah nasılda bir murga izlemeden döndüm Uruguay'dan) öğrendiğim bu gösteri, Mim öğretmenim Alberto'nun dediğine göre bugün sokak tiyatrosu olarak kendini var ediyor. Olur mu ama sadece dans ediyorlar başka da bir şey yapmıyorlar ki? Diyecek oldum ki, dedim de Alberto bana hayır dedi. Tam olarak bir murga izlediğinde görürsün dedi. Sadece dans etmiyorlar bir dolu mesajı ve hikayesi olan şarkılar da söylüyorlar. Hımm dedim ve hemen ertesi gün Murga'da çalışan Julian ile haberleşip kendimi Solis 1286'da buldum.

Bugüne kadar burada katıldığım tüm atölyeler küçük, büyük bir sahne ya da oda içerisindeydi. Yani bir binanın içerisindeydi. Bu binaların içerisinde insanlar bir araya geliyor, önce doğaçlamalar yapıyor, sorasında oyunculuk, tembellik, arjantin sorunları üzerine saatlerce konuşulup dünya kurtarılıyor ve genel provalara geçiliyordu. Hepsi değil ama çoğu böyle. Güzel de seviyorum ben tiyatroyu. Neyse Solis 1286; tüm bu tiyatrolara inat, yıkık bir bina. Çatısı yok. Yapmayacaklar da. Kapısı halka sonuna kadar açık. Zaten içeri girdiğim de gençler mahallenin çocuklarıyla resim yapıyor ve yıkık binanın duvarlarını boyuyorlardı. Her saat başı binanın içerisi doldu. Mahalleli evlerinden yaptıkları empanadaları, pastaları getiriyor. Önce bu yiyeceklerle tüm çocukların karnı ve gözü doyuruluyor. Sonrasında Murga için hazırlanan yiyecekler, ekibin satıp para kazanması için Murgalara teslim ediliyordu. Bir arada güzel şeyleri paylaşmayı seven tüm insanlar bu yıkık binayı iyice doldurduktan sonra projeksiyondan Arjantin maçı izleniyor. Futbol aşığı bu insanlar maçın olduğu saatte murga yaparlarsa içleri rahat etmeyecek. Bu yüzden Arjantin takımıyla hop oturup hop kalkılıyor, galibiyetle biten maçın ardından ne güzel yendik gülcüklerinin dışında pek bişiy yapılmadan gösterilere geçiliyor.

Latin Amerika'nın Köy Karnavalı başlığı ile tüm Arjantin'lileri, ekmek, iş, özgürlük, eşitlik, eğitim, adalet, eğlence... için Murga'ya davet eden "Los Verdes de Monserrat" yeşil gruptan önce Parque Patricios mahallesinin kırmızılar grubu ve ismini hatırlayamadığım başka bir mahallenin mor renkliler grubu gösterilerini yapıyor. 4 yaşındaki çocuktan 60 yaşındaki teyzeme herkesin gümbürdeyen bavul ve düdüğün sesiyle aynı ritimde dans ettiği gösteriye, duvarların hemen üstünde şarkılarını söyleyen koralar eşlik ediyor. Bu arada her grubun gösterisinden hemen önce, daha iyi bir eğitim, eşitlik ve kapitalizme karşı kendilerine ait metinleri ve videoları gösteriliyor ve hemen artından bunu destekleyen gösterileri başlıyor.

Tüm mahalleli ellerinde davulları, düdükleri çılgınlar gibi aynı ritimde dans ediyor. Kendini tutamayan bazı seyirciler de murgacılara katılıyor ve şarkılarla dertlerini, aşklarını anlatıp, eğleniyorlar. Bu inanılmaz gösteri gece yarısına kadar sürüyor.

Ayelen'i de davet ettiğim gösteriye Parque Patricia'da doğup büyümüş annesi de geldi. Ve kendi mahallesinin gösterisini görünce sevinçten çılgına dönen bu neşe dolu anne, bazen kendini tutamayıp göstericilerle birlikte dans etti. Göstericilerin mesajlarını izlerken arada bir kızına ve bana dönüp mahallelerinde ne gibi sorunlarının olduğunu, bu şehri bir şirket gibi kullandıklarını, insanların uyanmaması için nasıl eğitimsiz bırakıldığını ve tüm bunlara karşı bir araya gelen bu küçük lokalleri çok sevdiğini söyleyip, her defasında mutlu oldu. Kendi iradeleriyle bir araya gelip hem eğlenen hem de sorunlarını gidermeye çalışan Arjantinlilerle birlikte çok mutlu oldum. Ve Pablo'nun vasıtasıyla tanıştığım murgacıların daveti üzerine Murga yapmaya karar verdim.

Daha fazla fotoğraf koymayı isterdim ama pek çekmemişim. Bi dahakine çekip koyacam.

Arjantin- Buenos Aires

2009-03-29T23:36:00.004-03:00

Yemyeşil parkların, güzel ve büyükçe ağaçların ve sevgililerin ülkesi. Sokakta, parkta, metro'da canları nerde isterse orda öpüşen sevgililerin çıkçıklanmadığı bir ülke. Sabaha kadar eğlencenin hiç bitmediği, 7'den 70'e herkesin dans ettiği, eğlenmeyi ve gülmeyi sevenlerin ülkesi. İnsanlar eğlencelerinden evlerine rahatça gidebilsin diye 24 saat her yere otobüsün olduğu bir ülke. İstedikleri kadar güvenlik eksiklerinden bahsetsinler sabahın 5'inde yalnız başıma eve dönerken korkmadığım, aksine sokağın sessizliğini dinleyerek huzur bulduğum ülke. Ve daha aklıma gelmeyen bir dolu güzellik. 2 ay sonra bırakıp dönmesi çoook zor olucak.

Tigre, Nehir ve Huzur

2009-03-29T23:24:00.011-03:00

Tigre

2009-03-29T22:49:00.003-03:00

Buenos Aires'in ilçelerinden biri olan Tigre'ye nihayet bugün gidebildik. Retiro Tren İstasyonu'ndan sadece 1 saat sonra son durak Tigre'ye varmak mümkün.
İstanbul'da Halkalı - Sirkeci hattını çokça kullandığımdan uzun yolculuklara alışığım. Trenin sesi, kalabalık, çabucak geçip giden küçük şirin evler... tüm bu görüntüler ve sesler çok tanıdıktı.
Sakince akıp giden nehire, küçük evler ve uzunca ağaçlar eşlik ediyordu. Güneşin nefes aldırmadığı bu pazar gününde ağaçların altında yattık, yayıldık, uyuduk, akıp giden nehri izledik ve mutlu olduk. Akşam üstü nehrin üzerine düşen ışıkları karanlık iyice çökene kadar izledik. Bu güzel görüntüyü hiç unutmayalım diye hafızamıza iyice kazıdık. Empanada fabrikasından 18 tane empanada aldık ve yiyip, içme işini fazlasıyla abarttık. İçimizi nehrin ve Tigrenin huzuruyla doldurup Buenos Aires'e geri geldik.
Bilgisayarın karşısına geçtik. Yine mi? Yine mi? Ahhh ahhh yeterince soyulmadık, yeterince kazık yemedik, yeterince kandırılmadık, tüm sülalelerini ev sahibi, trilyoner edemedik mi? Yeterince gerilemedik mi? Durmak yok mu düşmeye devam mı? Bu düşüşün dibi yok mu? Ah İstanbul, Ah Ankara ettin günümün içine. Teşekkürler Türkiye.

Todavia Cantamos

2009-03-25T20:57:00.003-03:00

Gösteri boyunca dinlediğim, Mercedes Sosa'nın bu şarkısını çok sevdim. Ve sözlerini paylaşmak istedim. ''Hala şarkı söylüyoruz, hala diliyoruz, hala düşlüyoruz, hala umut ediyoruz..."

TODAVIA CANTAMOS

Todavía cantamos, todavia pedimos,
todavía soñamos, todavía esperamos.
A pesar de los golpes que asestó en nuestras vidas
el ingenio del odio, desterrando al olvido
a nuestros seres queridos.

Todavía cantamos, todavia pedimos,
Todavía soñamos, todavía esperamos.
Que nos digan a donde han escondido las flores
que aromaron las calles persiguiendo un destino.
Donde, donde se han ido.

Todavía cantamos, todavia pedimos,
Todavía soñamos, todavía esperamos.
Que nos den la esperanza de saber que es posible
que el jardin se ilumine con las risas y el canto
de los que amamos tanto.

Todavía cantamos, todavia pedimos,
Todavía soñamos, todavía esperamos.
Por un dia distinto sin apremios ni ayunos
sin temor y sin llanto y por que vuelvan al nido
nuestros seres queridos.

Todavía cantamos, todavia pedimos,
Todavía soñamos, todavía... esperamos.

Annelerin Geçit Törenin'den

2009-03-25T18:37:00.004-03:00

Buenos Aires'in Mayo meydanında 24 Mart'ta yapılan eylemde, hayatını kaybedenlerin fotoğraf ve isimlerinin bulunduğu uzunca bir afiş, konuşma alanına kadar yaşlı anneler ve yakınları tarafından taşındı. Video'da sonu hiç gelmeyecek gibi görünen bu uzunca afiş taşınırken yakaladığım görüntüler var.

Küçüklerin Eylemi

2009-03-25T18:18:00.005-03:00

Minicik bebeklerin, çocukların, yaşlıların, gençlerin Buenos Aires Plaza de Mayo'da bir araya geldiği 24 Mart günü, herkes kendini dilediği gibi ifade ediyordu. Dans göseterilerinin, davul seslerinin ve sloganların hiç bitmediği eylem bir karnaval gibiydi.

24 Mart 2009'dan

2009-03-25T17:22:00.019-03:00

24 Mart 1976

2009-03-25T16:50:00.006-03:00

Bu Bir Eylem
Adaletsizliğe, haksızlığa, katliama, darbelere karşı bir eylem.
Bundan 33 yıl önce Arjantin'de gerçekleşen askeri darbe ile tam 30.000 kişi tutuklanıp katlediliyor. Solcu olduğu için kamplara kaçırılan, aylarca işkence görenler, hamile olduğu halde yine işkence görüp, çocuğu doğduktan sonra öldürülenler, 30 yıl sonra annesi sandığı kişinin teyzesi olduğunu öğrenenler (bunlardan birini tanıyorum), sırf felsefe'de okudukları için bunlar kesin sosyalisttir saçmalığı ile katledilen üniversite öğrencileri, sanatçılar ve niceleri için binlerce insan bir aradaydı. Okulların ve işlerin insanların eyleme katılabilmesi adına tatil olduğu 24 Mart'ta, biz de Canan'la birlikte ordaydık. Yüzlerce kurum, dernek kendilerine özel pankartları, renkleri ve gösterileri ile Mayo Meydanında toplanmıştı. Çocuklarını kaybeden yaşlı anneler gösteri alanına getirilirken, onlar için özel bir dans gösterisi yapıldı. Video'da bu güzel dansın Canan tarafından son anda çekilmiş görüntülerini görmektesiniz.

Dünya Yemeklerinden Günler

2009-03-24T11:44:00.008-03:00

Bir gün Alman yemekleri için Tina'ya, bir gün türk yemekleri için bana, bir gün de Brezilya yemekleri için Ana'ya ya da diğerlerine gidip dünya mutfakları günleri yapıyoruz. Yemek bahane, gülüp eğlenmek şahane. Brezilyalı Ana'nın, Ömer Faruk'un ve 5'te gelicem deyip, sonra 6'da diyen, yine aradığımda 8 deyip nihayet 9'da gelen Arjantin'li Ayelen ve Luce'nin katkılarıyla çok güzel bir gece oldu. Ayelen ve Luce'nin folklorik samba ve chacarera dansları çok eğlenceliydi. Gece'nin sonunda ney üfleyen Ömer Faruk'un müziği için ne desem az. Gerçekten çok güzeldi. Videolarını da bir sonraki yazımda koyucam.

Türk yemekleri partisinden fotoğraflar görmektesiniz.

La Peña

2009-03-22T00:42:00.003-03:00

Halk oyunlarının ve müziklerinin çaldığı bir başka Peña gecesinden küçük bir müzik kesiti. Chacarera, Samba danslarını izlediğim ve dans ettiğim Peña'da yine çok eğlendim. Çoğunlukla orta yaşlıların olduğu gecenin sonunda, 12 ve 7 yaşlarında iki erkek çocuğunun zapetera adlı dans gösterileri oldu. O kadar güzel dans ettiler ki onları izlerken kameraya almayı unuttum. Haftaya yine gelirim dedim ama her zaman çıkmıyorlarmış. Umarım yeniden denk gelirim.

Daha Fazla Delirmek İstemiyorum

2009-03-20T00:52:00.006-03:00

Arjantin'de gençler ne dinliyor? Arjantinliler tango dışında nasıl müzikler yapıyor ve zaten herkesin dinlediği dünya müziklerinin dışında bu topraklardan kimleri dinliyorlar? Fırsat buldukça, konusu açıldıkça herkese soruyorum bu soruları. İsimler alıp müzikleri indirip, ya da you tube'dan açıp dinliyorum.
Televizyonda bir dolu klip dönüyor tabi. Aynı bizdeki gibi. Her gün yeni bir grup çıkıyor. Benim bile bir duyuşta ezberleyip dilime dolaşan şarkılar yapıyor ve satıyorlar. Ama benim aradıklarım bunlar değil.
Müzikle oldukça yakından ilgili bir arkadaşım en sonunda bana oturmuş bir liste hazırlamış. Arjantin'in en eski gruplarından bugüne, güzel müzik yapan ve tüm Arjantin'i etkileyen isimleri, grupları türlerine ve tarihine göre kategorileyerek bana meil atmış. Ben de bu meili sizlerle paylaşayım dedim.
Charly Garcia ve 70'lerle başlıyoruz. La Máquina de Hacer Pájaros'la ilk müzik grubunu kuran Garcia, sonrasında bu gruptan ayrılarak kendi başına müzik yapmaya karar veriyor. Gençler ve halk tarafından fazlaca seviliyor. Ve ardından gelecek bir çok kişiye iham oluyor. Youtube'den ''yo no quiero volver tan loco (daha fazla delirmek istemiyorum, diye çevirdim)'' şarkısını linkledim. Umarım açıp izleyebilir ve beğenirsiniz.

Eğer videoyu izleyemiyorsanız sevgili Mesut Demir'in bu yazısına biraz zaman ayırarak yasaklardan kurtulabilirsiniz.

San Mantin'de Grotowski Atölyesi

2009-03-18T17:55:00.006-03:00

Buenos Aires'in San Martin Kültür Merkezinde bayadır Grotowski atölyelerine katılıyorum. Daha doğrusu katılmaya çalışıyorum. Katılım konusunda sıkıntılarım var çünkü.
Yoksul Tiyatro'nun kurucusu Jerzy Grotowski'nin izinden gidildiğini umduğum bu atölyede ne yaptığıma ne ettiğime geçmeden önce Grotowski ve Yoksul Tiyatro hakkında bilgi almak isteyenler yukarıdaki linke bakabilirler.

Pazartesi günleri akşam 6'da, camları sıkıca kapalı, siyah perdeleri çekili karanlık bir odaya doluşuyoruz. 2 dakika dahi olsa geç kalan öğrenciye tahammülü olmayan Cristina Armada ile yoga yapmaya başlıyoruz.
Küçük bir beden egzersizi ardından, uzunca bir nefes çalışmasına geçiyoruz. Ayaklar bağdaş kurulmuş yerde otururken, burnumuzun sağ deliğinden nefes alıyor sol deliğinden nefesi veriyoruz. Sonra bunun tam tersini ve başka hareketlerle kombine edilmiş halini yapıyoruz. Daha sonra çakralara geçiyoruz.
Bedenimizin tüm çakralarını açmak için her çakranın kendine ait sesini, aynı anda tüm sınıf haykırıyoruz. Çalışmanın bu kısmı hoşuma gidiyor. Çünkü arada bir susup insanların sesini dinliyorum ve çıkan sesleri, kedi, köpek ya da bilmediğim bir dilde yapılan ayin sesine benzetip eğleniyorum. Her çakra kendi sesiyle söylenip açıldıktan ve iyice nefes alınıp verildikten sonra, bedeni zorlayan bir dolu alıştırmanın ardından hiç ara vermeden doğaçlamalara geçiyoruz.
Karanlık odada yürürken, tüm çakraların verdiği sesleri söyleyip, beynimizde yarattığı imgeyi düşümemiz, oynamamız, o ses ile içimizden ne geliyorsa onu yapmamız isteniyor. İşte ben hep burda kopuyorum. Çünkü o anda gördüğüm insanlar beni korkutuyor. Bir anda olayın içinden çıkıp seyirci oluyorum. Sinir krizi geçiren insanlar, zombi gibi garip gurup hareketler, çığlıklar, birbirini iteklemeler, bağırıp azarlamalar... Tüm bunlar olurken ben vaaa ne işim var benim burda, gitmek istiyorum diyorum ama tam o sırada DUR deniliyor. Armada elindeki küçük ışığı açıp iki oyuncunun arasına tutuyor ve soruyor.
- Ne oluyor burda?
Çoğu oyuncu cümle kurmaktan çok çakranın sesiyle oluşturduğu garip bir sesle konuşmayı tercih ediyor ya da sinir krizi geçirmeyi. Deli gibi bağrınıp dövünüp, kendini yerlere atıyor. Karşısındaki onun daha çok üstüne gidecek gibi oluyor ama Armada araya giriyor. Oyunculara replikler vererek onları yönlendiriyor. Ve ben bu kısmını sevmiyorum. Canım ne istiyorsa onu söylemek istiyorum.
Bazen öyle diyologlar oluşuyor ki oyuncu kendinden geçiyor ve karşısındakini gerçekten dövecek oluyor ki çoğu zaman dövüyor, Armada araya zor giriyor.
- Hey tamam daha yavaş, dövdüğünü hissettir, vurduğunu hissettir, vurma diye atılıyor hemen.
Odadaki herkesin ikişerli üçerli doğaçlamaları yaptırılarak donup kalan oyuncular birbir çözülüyor.
Benim en son yaptığım doğaçlamada, yine abuk subuk sinir krizi geçiren bir oyuncuyu Armada'nın yoğun yönlendirmesi ile kesip, biçip, doğruyoruz.
Önce kızın derdini anlamaya çalışıyoruz. Ama anlayamıyoruz.
- Geçmişe gidin diyor Armada,
Gidiyoruz. Meğer biz bir müzik grubuymuşuz da bu kız çok kötü şarkı söylediği için bir yarışmayı kaybetmişiz de gibi bir hikaye oluşturuyoruz. Bugüne geldiğimizde kızı azarladığımız için böyle sinir krizi geçirmiş, kafayı yemiş olduğunu görüyoruz. Ben burda doğaçlamanın bitmesini istiyorum ve köşeye çekiliyorum. Ama hızını alamayıp kızı dövmeye çalışanları görünce onları durdurmak için yeniden oyuna giriyorum. - Oldu, bitti o da kafayı yedi zaten gidelim, istiyorum.
Ama Armada ısrar ediyor. - Öldürün onu.
Ben burada yine kopuyorum. Öldürmek istemiyorum. Yapmayın, etmeyin diyorum ama dinleyen yok. Armada üzerimize tuttuğu ışıkla, ısrarlı - Öldürün Onu!
Diğer iki oyuncunun kızın kollarını, bacaklarını kesmeye çalışırken görünce sinirlerim iyice bozuluyor ve gülüyorum. Armada doğaçlamayı bitiriyor. Daha böyle bir dolu vahşi, garip, ürpertici doğaçlamalar yapıyoruz.
Her atölyeden sonra kendimi çok rahatsız ve huzursuz hissediyorum. Oyuncunun içinde olanı estetik bir dille dışarı çıkartmanın hedeflendiği Grotowski Tiyatrosu çalışmalarında hep böyle karanlık tasvirler mi ortaya çıkıyor bilmiyorum. Belki bir yerlerde bir eksiklik bir yanlışlık var ya da tüm hata bende. Aslında konsantre ve kendimi bırakamama gibi sorunlarım var. Belki tamamen olayın içinde olsam kendimi daha iyi hissedebilirim.
Son günlerde acaba bıraksam mı Grotowski Atölyesini diye düşünüyorum. Bilmiyorum. Kararsızım.

Rastgele

2009-03-17T18:42:00.007-03:00

Chocolina ve Dulce De Leche

2009-03-13T21:46:00.012-02:00

Chocolina Arjantin'lilerin yaptığı bir tatlı. İki gün önce Canan yapmış ve ben izlemiştim. Ama bugün, yakın zamanda ülkesine geri dönecek olan Tina için evde küçük bir yemek toplantısı yaptık ve tatlı için Canan'dan öğrendiğim Chocolina'yı yaptım. Gayet de güzel oldu.

Malzemeler

& Dulce de Leche, Türkiye'de yok, O yüzden onunda tarifini vericem.

& Labne peynir, ne kadar tuzsuz olursa o kadar iyi.

& 1 litre süt, puding yapmak için

& Puding

& Bir paket kakaolu bisküvi

& Kahve suyu (Süzülmüş kahve ile suyu karıştırınca oluyor :)

- Süt ile puding yapılıyor. Ayrı bir yerde bekliyor.

- Orta ölçekli bir borcama bisküviler diziliyor. Bisküvilerin üzerine kahve suyu serpiştiriliyor.

- Ayrı bir kapta krem peynir ile dulce de leche iyice karıştırılıyor.

- Dulce de Leche ve Krem Peynir'den oluşan karışımın yarısı bisküvilerin üzerine yayılıyor.

- Yeniden bisküviler diziliyor ve üzerlerine kahveli su dökülüyor.

- Bisküvilerin üzerine yeniden karışım ekleniyor.

- Bekleyen puding en üstte dökülüyor. Ve puding soğuduktan sonra dolaba koyulup bekletiliyor.

- Soğuk bir şekilde servis yapılıyor.

Dulce De Leche - süt tatlısı

Dulce de leche'li dondurmaya bayılıyorum. Aslında Dulce de Lecheli her şey harika oluyor. Buralarda hazırı bulunuyor. Yapımı ise biraz zahmetli.

Malzemeler

& 1 litre süt

& 300 gram şeker

& 2 çay kaşığı karbonat

& sabır '1 ya da 2 saat'

Ateşin üzerine konulan sütün içerisine şeker ekleniyor ve büyük bir sabırla 1 saat boyunca karıştırılıyor. Yaklaşık bir saat sonra süt yoğun kıvamını alınca ocaktan alınıyor ve üzerine karbonat eklenip yeniden karıştırılıyor. Karbonatla birlikte karışım sarıya çalan koyu bir renk alıyor. Eğer karışım çok yoğun olduysa üzerine azıcık su eklenebilirmiş. Sonrasında tatlı için malzeme olarak ya da soğutup dondurma olarak yenilebiliyor.

İlk Belediye Otobüsü

2009-03-11T16:51:00.009-02:00

Güney Amerika'da Colectivo olarak adlandırılan belediye otobüsleri'nin ilk kez Arjantin'de bulunduğunu biliyor muydunuz? Ben de bilmiyordum.

Bir gün Buenos Aires'den, bir gün Rio de Janeiro'dan, bir gün Montevideo'dan, hatta aynı gün tüm bu şehirlerden Türkiye'ye haber yapabilme yetisine sahip Canan'dan öğrendim.

İlk belediye otobüsü Arjantin'de bulunmuş. Bunu duyunca çok şaşırdım. Çünkü ilk kendileri bulmalarına rağmen belki de dünyanın en eski belediye otobüslerine sahipler. O kadar gürültülü bir otobüs ki bu daha kendisi görünmeden sesi güldür güldür ben geliyorum diyor.

1928 tarihinde ekonomik sıkıntı nedeni ile yolcu bulamayan taksiler bir araya gelip, yolcuları daha ucuza taşımak için dolmuş sistemini kuruyorlar. Sonrasında yolculara daha iyi bir hizmet sunabilmek için arabalarının kapasitelerini genişletiyorlar. 1 yolcu şoförün yanında, 4 yolcu arkada ilk colectivo, yani belediye otobüsü'nü resmen uygulamaya koyuyorlar. Ve zamanla daha büyük olan, tıkış pıkış durulabildiğinde 100 kişiden fazlasını alan bugünkü belediye otobüsüne ulaşıyorlar.

Daha ayrıntılı bilgi almak isteyenleri bu köşeye alabilirim.

Ayak Üstü Müzik

2009-03-09T14:14:00.006-02:00

Video'dan da anlaşılacağı gibi grubun hemen dibinde oturuyorum. Hatta ayaklarının dibinde. Yer yoktu biz de oraya çöktük. Belgrano mahallesinde 2 katlı tahtadan bir evi bara çevirmişler. Küçücük bir odanın küçücük sahnesinde saat başı yeni bir grup çıkıyordu. Hep beraber dinleyelim :)

Git, Gel, Maymun

2009-03-07T00:27:00.015-02:00

Son zamanlarda fazlaca gezip, dolaşıp, gördüklerimi yazma fırsatı bulamıyorum. Çünkü atölye manyağı ve Lenguas Vivas maymunu oldum.
Doğaçlama tiyatrosu, Grotowski atölyesi, Mim okulu, Oyunculuk atölyesi ve tüm bunların üstüne Lenguas Vivas'a kayıt olma çabası eklenince her şey harika oldu. Aslında her şeyi harika ve beni maymun yapan tam olarak Lenguas Vivas oldu. Belki okuyanlar olmuştur, Leguas Vivas Arjantin'in tamamen hayır amaçlı, herkese ücretsiz olarak ders verdiği bir dil okulu. Yabancılar için İspanyolca'nın dışında, japonca, çince, fransızca, italyanca, ingilizce... dünya üzerinde yaşayan birçok dilin eğitimini bulmak mümkün. Böyle olunca talep de, şike de, üç kağıt da çok oluyormuş. Öğrendik.
Kayıt için gidiyoruz, ilk defa kayıt olacak öğrencilerin kayıtları ayın 25'inde başlanacak deniliyor. Geri dönüyoruz. Başka bir arkadaşımız bana kayıt için yarın gel dediler diyor, bir gün sonra yine gidiyoruz. Bu defa ispanyolca'nın kayıtları 2 mart'ta başlayacak deniliyor yine dönüyoruz. Bir kıllık olmasın, oyuna gelmeyelim diye 25'inde yine gidiyoruz. Portekizce'ye kayıt oluyoruz.
Sonra 2 mart'ta yine gidiyoruz, önce sınav olacaksınız deniliyor. Tamam diyoruz hangi sınıfta? Sınıf yok, git fotokobiciden soruları al, ister güneşin altında. ister şurda, ayakta soruları çöz de gel. Peki!
Toplam 5 sayfa olan soruların yarısını ayakta, diğer yarısını bankta oturarak çözüyor teslim ediyoruz. Bugün git, yarın 2'de gel diyorlar. Geliyoruz. Ertesi gün teyzem anons yapıyor, - birinci seviye ve orta seviyede olanlar beklemesin çünkü yer kalmadı. Henüz İspanyolca bilmeyen türk arkadaşımız isyan ediyor. - Ne zaman doldu kayıtlar, ben her gün burdaydım diyor. Aynen çeviriyorum. - Kayıtlar zaten geçen hafta olmuştu diye cevap veriyor kadın. - Ulaan diyorum Türkçe, adamı hasta etmeyin, sonra yine kadının dilinde ısrar ediyorum, - haftalardır her gün geliyoruz, ne zaman oldu bu kayıtlar, bize niye bugün gelin dendi. Ben bilmiyorum diyor kadın. İleri seviyeler için yer var, sadece onlar kalsın diyor. İyi de diyor insanlar, sınav sonuçlarını bilmiyoruz, ne bilelim hangi seviyedeyiz. Peki diyor kadın ve sınav kağıtlarını okumaya başlıyor. Ben de zebani gibi başına dikiliyorum kadının. Her kağıdı onunla birlikte okuyorum.
Çok fazla üstünde durmadan okuyor kağıtları, ilk ve ikinci sayfada hataları olanların, diğer sayfalarını okumuyor bile. Sonra benim kağıdımı okuyor. Sadece bir paragrafta 3 tane hata buluyor. Sonra Ker3m'inkini okuyor onda da aynı hataları buluyor. E çünkü kopya çektik. Her bişiyimiz aynı. Kompozisyon hariç. Ama kadın anlamıyor. Bizim kağıtları ayrı bir yere alıyor. Sonra uzunca bir isim listesi okuyarak bu insanlar beklemesin gitsin diyor. Kerem ve ben dahil yaklaşık 15 kişi kalıyoruz.
Sözlü sınav başlıyor. Ama sınav başlamadan ileri seviyelerde de zaten çok yer olmadığını o yüzden aramızdan en iyilerinin seçileceği söyleniyor. Almanya'da doğup, büyümüş olan bir başka türk kızı isyan ediyor. - Ben ömrümde böyle şey görmedim diyor. Bu nasıl bir stres diye soruyor. ÖSS'nin yanında bu pek bişiy olmasa gerek, diye düşünüyor ama yine de ona hak veriyorum. Sınavları sevmiyorum.
Kağıdında hiç hata çıkmayan bir ingiliz, iki portekizli sözlü sınavı geçip gidiyor. Sonra teyzem beni çağırıyor. Gidiyorum. Bi dolu soru soruyor. - Neden burdasın? Ne yapıyorsun. İspanyolcayı nerde öğrendin. 5 dakka sohbet ediyoruz. Sonra - subjuntivolarda hata yapmışsın, o yüzden seni almamam lazım diyor ve o 3 hatamı gösteriyor. Yeterince sıkılmışım ve uyuz olmuşum. - Zaten ben de bu yüzden burdayım. Her şeyi bilsem ve harika bir ispanyolcam olsa burada işim ne diyorum dilim yettiğince ki yetiyor ve teyzem daha fazla uzatmadan ileri seviye kayıt kağıdını elime uzatıyor. Sonra Alman-türk kızını çağırıyor ve onu alamayacağını çünkü çok hatası olduğunu söylüyor. Kız haklı olarak isyan ediyor. Ben kayıt işlemlerimi tamamlamaya giderken, kadın bu kadar yeter yarın yeniden gelin diyor. Brezilyalılar, Amerikalılar gidiyor biz 4 türk kalıyoruz. Kerem benim seviyem Arzu'yla aynı beni de alın diyor. Ben de - evet Kerem benden daha çok kelime biliyor. benden çok daha iyi deyip maymun'u oynuyorum. Kadın ısrarla yarın bir daha gelin diyor. Geliyoruz. Alman-Türk kızı kayıt olmayı başarıyor. Yedek listede yer buluyor. Sonrasında Kerem de asıl listeye kayıt oluyor. Kerem kayıt olurken, yer yok denilen birinci seviye için kayıt olan insanlar görüyorum. Sıkılıyorum. Vaaa diye bağırıp keçileri kaçırmadan oradan hızla kaçıyorum.

Fotoğraftaki resim 'benim. Eski iş arkadaşlarımdan fatih yine maymun olduğum zamanların birinde çizivermişti.

Congreso Binası

2009-03-05T12:48:00.010-02:00

12 Mart 1863'de devletin bursu ile Roma'da okuyan Jonas Larguia, yine devletin içişleri bakanı ve cumhurbaşkanı'nın verdiği yetki ile bu binanın yapımına başlıyor. Yapımında 28 mimarın çalıştığı ekibin içinde, uruguaylılar, fransızlar ve italyanlar da bulunuyor. 1895 yılında bugünkü orijinal halini alan binanın birçok anısı ve hikayesi var.

General Roca 10 Mayıs 1886 tarihinde oturum konuşmasını yapmak üzere merdivenlerden çıkarken, bir anarşist tarafından alnının tam ortasına sağlam bir taş yiyor. Sonrasında General Roca hayatımda yediğim ilk taş bu deyince, orada bulunan doktor Eduardo Wilde yalnızca size değil, cumhuriyetin saygınlığına atılmış bir taştır bu, diyerek cevap veriyor. Asıl adı ile Julio Argentino Roca, 30 yıldan fazla Arjantin politikasına yön vermiş, iki kez başbakan olmuş bir kişiymiş. Congreso binası Roca'nın yediği bu taşla da anılırmış.

Oldukça büyük ve gösterişli olan bu binayı görüntüsü nedeniyle çok sevdim.

Bir Başka Gece

2009-03-04T17:28:00.007-02:00

Buenos Aires'in Palermo dolaylarında, ismini hatırlayamadığım bir barda birbirinden güzel şarkılar dinledim. Şarkıyı söyleyen amcayı Alberto Podesta'ya benzettim ama hayır o değil. Kim bilmiyorum. Ama harika şarkılar söylüyor. Bir gitar, çıplak bir ses harika bir müzik ziyafeti için yeterli.

Zaman'ın oyunu "El Tiempo y Los Conway"

2009-03-02T00:01:00.007-02:00

Hayatın farklı zamanlarına açılan pencere, bir ailenin hayaller kurduğu, acılarını paylaştığı sade ve sıcak bir salon. Her şey burada oluyor.
Yıl 1919! Ailenin genç üyelerinden Kay'in yaş günü için herkes bir arada. 4 kız ve 2 erkek'ten oluşan ailenin her ferdi ayrı bir karaktere sahip. Doğum günü kızımız yazar olmak istiyor ve sürekli bir şeyler not ediyor. Bir diğeri iyi bir eş bulup evlenme peşinde, pek de duygusal. Kızların en büyüğü daha adil bir hayat için sloganlar atan bir sosyalist. Erkek ağabeyimiz asker ve sarhoş. Diğer erkek kardeşimiz evin gölgesi gibi yaşayan, çekingen ve biraz da tutuk. Ben hala onun öz evlat olup olmadığından şüpheliyim. Çok fazla köşeler de kalmış, herkes tarafından horlanan, ezik bir karakter. Ha bir de evin, yaramaz ve müzisyen küçük bir kızı var. Herkes çok mutlu. Güzel bir doğum günü. Evi ziyaret eden, iş adamları aile üzerinde huzursuluklar yaratabilecek gibi görünse de her şey güzel!
Derken doğum günü kızı cam kenarına geçiyor. Dışarıyı izliyor ve zaman değişiyor. Yıl 1937! Aile fertlerinin yaşlandığı bir başka doğum günü. Doğum günü kızımız yine Kay. Onun dışında her şey çok farklı, eski doğum gününün aksine mutsuz. Aile fertlerinin bağları kopmuş, maddi gücü bitmiş. Evin küçük kızı ölmüş. Ve daha bir dolu aksilik. Evin dinmeyen karanlığında ve umutsuzluğunda boğulmak üzereyken doğum günü kızımız yine cam kenarına geçiyor ve zaman değişiyor.
Yıl yeniden 1919! Eski doğum günü kaldığı yerden devam ediyor. Ama doğum günü kızımız gelecekten gelmiş gibi. Ya da kötü bir kabustan uyanmış... Tüm aile fertleri gelecekten habersiz ve bağımsız. Ama Kay biraz farklı. Onun da aklında bir dolu soru işareti var.
Zaman için de bir yolculuk mu yaptı? Yoksa annesinin de dediği gibi sürekli yazmaktan sürmenaj mı yaşıyor? Benzer soruları biz de soruyoruz. Zaman içinde yolculuk yaptığı söylenemeyecek kadar, klasik ve sıradan bir sahne, sıradan geçişler. Bir rüya olamayacak kadar detaylı ve olası gelecekler. Geleceğin çok iyi olacağı konusunda ısrarlı şimdi'ler. İnsanın kafası karışıyor. Eğer ortada bir zaman geçişi varsa ve Kay tüm olacaklardan haberdarsa geleceği değiştirebilir diye düşünüyorum.

Tiyatro: Centro Cutural de la Cooperacion
Yazar: J.B. Priestley
Çeviri: Jaime Arrambide;
Yönetmen: Mariano Dossena.
Oyuncular: Mecha Uriburu (Sra. Conway); Luis Gritti (Alan); Alcira Serna (Magde); Gabriel Kipen (Robin); Victoria Arderius (Hazel); Mariela Rojzman (Kay);Margarita Lorenzo (Carol); Diana Kamen (Joan); Leon Bara (Ernest); Hernan Bergstein (Gerald);

Mate

2009-03-01T10:44:00.007-02:00

Mate Arjantin ve Uruguay dolaylarında görülen insanların ellerinden düşmeyen bir içecek. Sevgiliyle buluşmaya gidilirken ya da arkadaşlarla, parkta, hatta işte bir ellerinde sıcak ya da soğuk sularını muhafaza edebilecekleri termosları diğer ellerinde de mateleri oluyor. Bir çeşit çay olan mate tercihe göre soğuk meyveli ya da bildiğimiz sıcak çay kıvamında içilebiliyor.
Benim için meyvenin üstüne serpiştirilmiş mate fena değildi ama çay kıvamında olan izmarit dolu küllüğü içmek gibi bir şeydi. Pek sevdiğim söylenemez.

imaj:www.visitingargentina.com.ar

Hayatımıza Yön Veren Şairler

2009-02-28T17:44:00.003-02:00

Sevgili içimden geldiği gibi güzel bir konu ile mimlemiş beni. Hayatımıza yön veren şair ve dizeleri... Aslında çok fazla sevdiğim şair ve şiirler var. Kendimden ve her şeyden uzaklaşmak istediğimde hep o şairlerin dizelerine kaçarım. Yine böyle bir kaçış arayışında ve hazırlıklarında iken Jorge Luis Borges'in anlar şiiri beni yüreklendirmiş ve kendisinin yaşadığı bu güzel topraklara kadar getirmişti.

ANLAR

Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya, 
İkincisinde, daha çok hata yapardım. 
Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım. 
Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar, 
Çok az şeyi 
Ciddiyetle yapardım. 
Temizlik sorun bile olmazdı asla. 
Daha çok riske girerdim. 
Seyahat ederdim daha fazla. 
Daha çok güneş doğuşu izler, 
Daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim. 
Görmediğim bir çok yere giderdim. 
Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye. 
Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine. 
Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım ben. 
Yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu. 
Farkında mısınız bilmem. Yaşam budur zaten. 
Anlar, sadece anlar. Siz de anı yaşayın. 
Hiçbir yere yanında termometre, su, şemsiye ve paraşüt almadan, 
Gitmeyen insanlardandım ben. 
Yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım. 
Eğer yeniden başlayabilseydim, 
İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım. 
Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla. 
Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır, 
Çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer. 
Ama işte 85'indeyim ve biliyorum... 
ÖLÜYORUM...

ve eğer beğendilerse bu mim'i sevgili abraxas'a ve egemenli hayata devrediyorum.

Ödüller

2009-02-28T14:19:00.005-02:00

Ve sıra geldi ödüllere. Öncelikli olarak baya bir geciktiği için özür dilerim.
Ben blog yazmaya başlamadan çok önce, buralarda güzel bir dünya oluşmuş, herkes gönlünden ve aklından geçeni yazar olmuştu zaten. İşte bu zamanlarda okuduğum ilk bloglardan Sinem Birinci ve ben yazmaya başladıktan sonra keşfettiğim, Abraxas ödüllerini benimle paylaşmış. Kendilerine buradan çook teşekkür ediyor ve kocaman sevgilerimi yolluyorum. Mim gereği ödülleri vermek için 7 bloğu seçmem gerekecek ama bakalım nasıl olacak :)
Bu ödül yazmaya gönül vermiş herkesindir, hepimizindir diyen İçimden Geldiği Gibi, benim de yine merakla okuduğum, acaba ne yazmış diye açıp baktığım değerli bloglardandır. Özenle seçilmiş kelimeriyle yarattığı dünyaları bizimle paylaşan Beenmaya'da severek okuduğum bir başka blogtur. Tatlı oğlu, okuduğu kitapları, izledikleriyle kendisini takip ettiğim egemenli hayat'a da buradan sevgilerimi yollarım. Her kelimesi ayrı bir duygu taşıyan Kara Kalem'de vazgeçilmezlerimdendir. Sevgili Ozii'yi de unutmamak lazım. Öğretmen ve aynı zamanda anne olan değerli Ozii'de mutlaka okuduklarımdan. Kendisini gerçek hayatta'da tanıdığım A.H.Y'nin, olduğu gibi yazdığı yazılarını da gülümseyerek okumaktayım. Gülümsemek dedim aklıma blog kaydı geldi. Her yazısından ayrı bir keyif aydığım blog kaydı'da severek okuduklarımdan. Şu ara fazla görünmese de sevgili Nükhet Everi'de çok değerlidir! Daha sık yazmasını dilediğim Dilek Adaş'da yazılarıyla apayrı bir yerde durmaktadır. Bu böyle bitmeyecek. Daha yazamadığım bir dolu isim var.
Kural gereği 7 kişi olması gerekiyordu ama 7'yi çoktan geçtik. Hem zaten yazdıklarımın çoğu ödüllerini çoktan vermiş. Çoğunuzun da dediği gibi, bu ödül yazmaya gönül vermiş herkesin, hepimizin.

Güneş'e Alkış

2009-02-28T14:05:00.003-02:00

Montevideo'ya yakın bir kıyı olan Atlantida, dalgasız denizi, gece eğlenceleri ve şirin binalarıyla karşıladı bizi.
Güneşe ve denize doyduğumuz bir günün sonunda, biz de diğer insanlar gibi güneşin batışını izlemeye koyuluyoruz. Güneş ufuklarda kaybolmaya başlayınca tüm sahilde bir alkış kopmaya başladı. Kimi ıslıklarla, kimi çığlıklarla güneşe tezahurat yaparak onu uğurluyor ve bu muhteşem gün ve muhteşem ziyafet için teşekkür ediyordu. Uruguay'da gördüğümüz son güneşi biz de böyle kutluyarak, alkışlayarak uğurluyor ve Buenos Aires'in yolunu tutuyoruz.

Brezilya Sınırı Chuy, Reklam Harikası Chuy, Soydun Bizi Chuy

2009-02-26T11:30:00.006-02:00

Te Punta Del Este'de başladı Chuy reklamları. Elbise mi alcaksın, hediyelik eşya mı alcaksın, Chuy! dediler. Punta Del Diablo'da harika kolyeler, bilezikler, şalvarlar görmüştüm. Güney Amerika'da şalvar moda, çeşit çeşit harika şalvarlar kızların erkeklerin üzerinden düşmüyor. Çok da hoş duruyor. E alayım bari diyorum. Arkadaşlarıma, ablalarıma hazır ucuzlarken. Yoook diyor bana Diablo'nun Hosteli'ndeki kadın. Burası pahalı Chuy'e git! En sonunda Chuy'e gitmek şart oluyor. Zaten çok da yakınız. Güneşin deli gibi gülümsediği, git kendini okyanus sularına bırak diye kanıma girmeye çalıştığı bir günün sabahı Brezilya sınırı Chuy'e gidiyoruz.
Sınırı geçmiyoruz ama kendimizi Brezilya'da hissediyoruz. Brezilya bankaları, brezilya parası, portekizce evet evet burası sanki Uruguay değil. Colonia ve Montevideo'da da benzer şeyler hisetmiştik. Sanki hala Arjantin'deydik. Arada kalmış bir garip yer Uruguay.
Ve Chuy... Hava alanlarında bir dolu free shop marketleri olur ya burası da öyle. Her yerde free shop marketleri! Her birini teker teker dolaşıyoruz. Parfümler, playstation'lar,... Bir free shop'ta ne bulunursa o var işte. O aradığım otantik kolyeler, terlikler, şalvarlar neredeler? Hani burada çok daha ucuz ve güzeldiler. İnat ediyorum tüm mağazaları dolaşıyorum. Taklit çantalar, ayakkabılar ama zaten tüm dünyada olan şeyler. Çok büyük hayal kırıklığı yaşıyorum. Sadece bir tane hediyelik eşya dükkanı buluyorum. Onda da pek bir şey olduğu söylenemez. 2 tane buzdolabı süsü alıp çıkıyorum.
Uruguay'ın Rio De La Plata Denizi üzerinde bulunan Atlantida'ya biletlerimizi alıyoruz ve bekliyoruz. Aynı otobüsle Chuy'e geldiğimiz ve sıklıkla marketlerde karşılaştığımız iki Uruguay'lı biri kız diğeri erkek ile sohbet ediyoruz. Diablo'da yaşıyorlarmış. Arada Brezilya'ya gidip alışveriş yapıyorlarmış. Kız aldığı kumaşlarla şalvar yapıyormuş. Kendi üstündekini de o yapmış zaten. Erkek olanı da Clown'muş, soytarı yani. Zaten buralarda elinizi kime atsanız ya soytarı ya da dansçı. Konu mimden'de açılınca. Çocuk gaza geliyor, oracıkta küçük bir gösteri yapıyor. Çok eğleniyorum. Sirkte çalışan bu heyecanlı genç Türkiye'de ki sirkler nasıl? diye soruyor bana. Ben de kem küm ediyor. Türkiye'de pek sirk yok aslında diyorum. Sirk, tiyatro, Brezilya, Arjantin, herbir şeyden konuşurken gitme vakti yaklaşıyor. Aynı otobüse ama birbirimizden baya bir uzağa oturuyoruz. Çantalarımızı üst tarafa koyup, omnibis denen otobüsün rahatsız koltuklarına yayılıyoruz.
Uzun bir otobüs yolculuğu başlıyor. İki genç Diablo'da iniyor. Ve biz bir 5 saat daha gidiyoruz. Yol boyunca ön koltuklarımıza çocuklu iki kadın oturuyor. Çocuklar yedikleri, yemedikleri her şeyi bana atıyor. Benimle oynuyor, annelerinden arada dayak yiyor ama bana bisküvi fırlatmaya devam ediyorlar. Aslında kötü niyetleri yok benim de onların bisküvisinden yememi istiyorlar. Çünkü ben onlara benimkinden ikram etmiştim. Sadece bisküviyi fırlatmadan vermeleri gerektiğini bilmiyorlar. Kadınlar da bir yerden sonra iniyor. Otobüs boşalıyor.
Bir ara arka koltuğumuza bir genç geliyor. Serseri kılıklı, sarışın bir çocuk. Kerem'den telefon istiyor. Mesaj atmak için. Kerem yok diyor! Kıllanıyoruz. Sonra biz sohbet edip, gülüp eğlenirken. Kerem bu çocuk ayaklanmış, ne diye bize bakıyor diye koltukları dikleştiriyor. Çocukla bir daha gözgöze gelmiyoruz. Ekmeğine yağ sürüyormuşuz meğer. Bu sırada arkadaş, çantalarımızdan birini eline alıyor. İlk olarak içine zar zor sıkıştıdığımız Kerem'in spor ayakkabılarını alıyor. Beğendiği tişörtlerini, benim fotoğraf makinesi olarak kullandığım aletin şarjını, kerem'in şarjını, şampuanımı, diablo'dan çok severek aldığım kolyeyi, bir adet sutyeni ve daha bir çok şeyi alıp, çantayı hafifletip yerine bırakıyor. Sonra da keyifle inip gidiyor otobüsten.
Kuş gibi çantalarımızla Atlantida'da dolaşırken dahi farketmiyoruz soyulduğumuzu. Fotoğraf çekicem ama şarjım yok. Şarjı arıyoruz bulamıyoruz. Sabah bakarız diyoruz. Sabah anlıyorum. Soyulmuşuz. Önce gülüyorum, sonra sinirleniyorum. Şarjları anladım, satıcan. Tişörtleri giyicen, şampuanı uzun saçların için kullanıcan. Ayakkabıları da giyicen. Peki ya sutyeni, onu napıcan? Be sapık! diye sinirleniyorum. Anlatida'yı çok sevdikçe, ama fotoğrafını çekemedikçe, hem hırsıza hem de reklam harikası Chuy'e, bana Chuy reklamı yapanlara kızıyorum. Ne diye gittim, güzelim güneşi orada harcadım diye hayıflanıyorum. Ama keyfimi bozmuyorum. Anlantida'nın çarşaf gibi suyuna kendimi bırakıyorum.

Hoşçakal Diablo

2009-02-26T00:29:00.006-02:00

Ve hep böyle hoş kal! Belki birgün yeniden gelirim buralara... Neden olmasın!

Büyük Plaj

2009-02-25T11:36:00.005-02:00

Kum tepesinin arkasındaki kulübelerden biri benim olsun. Her gün bu plaja geleyim, yüzeyim, gezeyim, balık tutayım, yaşarım ben burda diye hayaller kuruyor insan. E yapmışlar da. Uruguaylılar, küçük kulübeleri, köpekleri ile tüm günlerini, belki de sadece yazlarını burada geçiyorlar. Şehirden uzak, mütevazi ve dingin bir hayat yaşıyorlar.
Punta Del Diablo'nun plajlarından en çok Büyük Plajı sevdim. Gerçekten diğerlerine nazaran çok büyük, okyanusu ve insan sayısı ile çok sakindi. Çünkü bu plaja ulaşan her hangi bir yol yok. Kum tepelerine tırmanıp bir on beş dakika yürüdükten sonra görüyorsunuz okyanusu. Plaja daha erken ulaşmanın bir yolu da okyanus kıyısını gördükten sonra atlayıp yürüyerek çıkmak karaya. Koy boyunca su hiç derin olmadığı için havlular, çantalar elde rahatça yürünebiliyor suyun içinde. Bu plajı gördükten sonra burada fazladan bir gün daha kalmaya karar veriyoruz. Punta Del Diablo'nun tadını çıkarıyoruz.

Mavi

2009-02-24T12:56:00.009-02:00

Balıklı Dalgalar

2009-02-24T12:32:00.012-02:00

Punta Del Diablo'nun küçük plajına girmeden yürümeye devam edince, dalgalı ve bol balıklı başka bir sahille karşılıyoruz. İnsanlara aldırmadan kıyılara kadar gelen balıklar, dalgalar ile birlikte karaya vuruyor ve yine başka bir dalgayla birlikte denize açılıyor.
Görsel olarak çok sevdiğim bu plajda malesef hiç durmuyorum. Çünkü bu plajın hemen arkasında çok fazla gidilmeyen bu yüzden pek kalabalık olmayan büyük plaja geçiyorum.

Bu arada kamera çok hareketli çünkü yürüyorum.

Balık Ekmek Ve Yumurta

2009-02-23T12:29:00.010-02:00

Empanada'ların daha bir yağlı, pizzaların daha bir büyük olduğu Uruguay'da herbir şeyin üstüne yumurta kırma geleneği var.
Kaldığımız hostelin arkasında mor ışıklı ve restoranımsı bir yer vardı. Birgün orda hamburger yemiştim ve hamburgerin üstüne bir de yumurta kırıldığını farkedip şaşırmıştım.
Küçük plaj'dan sonra acıkınca balık ekmek yapan şirin bir tekneye gidiyoruz. Teknenin iç tarafında çalışan genç Uruguaylı'lar balık ekmek siparişinden hemen sonra soruyor; içinde nohut, mısır, ketçap, mayonez olsun mu diye. Ama kırılmış yumurta olsun mu diye sormuyor. Çünkü ekmek arası balığın üstüne yumurta koymak çok olağan ve sıradan bir şey onlar için. Bana çok garip geldi. Belki de ben ilk defa görüyor ve yiyorum, bilemiyorum ama tadı muhteşemdi!

Güneş, Kum ve Dalga

2009-02-23T00:30:00.008-02:00

Uruguay'ın Punta Del Diablo'sunda gezmeye; güneş, kum ve okyanustan dalga sesi toplamaya devam ediyoruz.

Sahile varmadan hemen önce karşımıza büyükçe bir kum tepesi çıkıyor. Arkadan deniz görülmese ya da dalgaların sesi duyulmasa, insan kendini pekala bir çölün ortasında sanabilir. Kum tepeciklerinin hemen ardında La Viuda plajı bulunuyor. Bu plajı gereğinden fazla dalgalı ve hırçın bulduğum için hemen bir yanındaki küçük plaja geçiyorum.

Denizi çok daha yumuşak ve yüzülebilir küçük plaja gelince, hımm diyorum, bu balıkçılar işini gerçekten biliyor. Kumların üstünde sere serpe yayılmış balıkçı tekneleri güneşin ve dinlenmenin keyfine varırken, teknelerin kıyısından, köşesinden yer bulabilen insanlar da bu güzel ziyafetten nasiplenmeye çalışıyor.

Tekneler ve insanların iç içe bulunduğu bu küçük plajı çok seviyorum. Uzunca bir zamanımı orada geçiyorum. Video'da aynı plajın denizinde eğlenen çocuklar ve biraz da plaj var.

(Az önce, Uruguay'da gezerken nereye gitsem şimdi diye bakıp durduğum haritaya yeniden baktım ve küçük bir hata yaptığımı fark ettim. Punta Del Diablo için Diablos deyip duruyormuşum. Oysa kendisi tam olarak Diablo yani şeytan'mış. Bir 's' harfini fazla kullanıyormuşum. Punta Del Diablo tam olarak Şeytanın Noktası oldu böylece.)

Denize Doğru Giderken

2009-02-22T10:17:00.012-02:00

Punta Del Diablo'nun sahiline doğru giderken yol üstünde gördüğüm küçük kulübeler...
Bu arada en altın solundaki fotoğrafta bizim kaldığımız hostel var.

Punta Del Diablo

2009-02-21T18:30:00.010-02:00

İyi olmak, işi kurallarına göre oynamak, söylenilen neyse onu yapmak, hep olması gerekene "iyiye" teşfik etmek yani melek olmak ve meleği oynamak bana hep çok basit geliyor. Oysa zor olan; var olan kurallara karşı gelmek, doğru zannedilen şeye inatla fitne sokup akıl çelmek, kötü olmak yani 'şeytan' olmak! Bu yüzden şeytan benim için hep daha asil ve cesur olmuştur. Şimdi bunu niçin mi söylüyorum.? Tam olarak Punta Del Diablo'dan dolayı söylüyorum. Diablo ispanyolca şeytan anlamına geliyor, diablos da şeytanlar, cehennem ya da kahretsin gibi manalarda kullanılıyor. Sırf isminden dolayı Punta Del Diablo'nun nasıl bir yer olduğunu sormuş, soruşturmuş ve otobüse atlayıp te oralara kadar gitmiştim. Ve evet iyiki de gitmişim.
Küçük bir balıkçı kasabası olan Punta Del Diablo'nun ismi, belki okyanusun hırçın dalgalarına karşı gelen balıkçıların 'bire deyyuslar bi rahat durun da balık tutayım' isyanından, belki de geceleri aniden bastıran soğuk ve rüzgardan geliyordur. Bilemiyorum.
Punta Del Este'den yola çıktıktan tam üç buçuk saat sonra Diablo'ya vardığımızda hava kararmak üzereydi. Deli gibi bir rüzgar ve çiseleyen bir yağmur vardı. Kalacağımız Hostel sahilden epeyce uzak, daha bir tepe taraftaydı. Dağınık ve başına buyruk yerleşmiş küçük küçük kulübeler arasında rüzgara karşı yürüyerek, 2 kez de yanlış yola girerek, sonunda gençlik hostelini bulmuştuk.

Resimdeki foto daha sonraki günlerden sahile yakın bir mevkiden. O güzelim evlerin önündeki jip hiç olmamış. Sevmedim.

Gölgelerimizin Gücü Adına

2009-02-21T15:03:00.008-02:00

Punta Del Diablo'ya geçmeden önce Este'nin kumlarında oynadığımız gölge oyunlarını koyayım dedim. Ker3m pek bir eğlenceli görünüyor.
Zavallı küçük böcükte şiddetli kum rüzgarında hareketsiz kalmış :(

Punta Del Este'den, Sondan Bir Önceki Kareler

2009-02-20T11:25:00.012-02:00

Bulutlar Gelir Biz Gideriz

2009-02-20T10:59:00.008-02:00

Fiyatların oldukça pahalı, fazlaca insan kalabalığının olduğu Bodrum tadında bir yer olduğunu tahmin ettiğim, Punta Del Este'de kalmamaya karar verdim. Zaten biz güneşlenmeye başladıktan 20 dakika sonra yağmur bulutları yeniden çıkageldi. Turizm ofisindeki kadın daha çok Punta Del Este ve onun yakın civarı yerlerin güzelliğinden bahsetmişti. Okyanus tarafındaki sahilleri sorduğumda, sahilleri güzel ama otel bulmak zor demişti. Harita üzerinde Atlantik Okyanus'u tarafında Punta Del Diablo adında bir yer ilgimi çekmişti. Sadece Diablo kelimesi sebebiyle nasıl bir yer olduğunu merak ettim. Oda arkadaşımız Damiel ki kendisi video'nun son saniyelerinde görülüveriyor, Punta Del Diablo'yu sorar sormaz bize harika bir tepki veriyor ve evet mutlaka gidin diyor. O da Punta Del Este'ye gelmeden önce Diablo'daymış. Hostel'e dönünce bizim için yaklaşık 10 tane kalabileceğimiz kulübe adresi ve telefonu veriyor. Biz de ufaktan hazırlanıyoruz. Son bir kez de gideceğim yerde açıkta kalmayayım diye Gençlik Hostel'in de çalışan Uruguaylı kıza soruyorum. Kız bana Diablo'nun buralardan da güzel olduğunu söylüyor. Ve oracıkta kendi hostelinin yarı fiyatına bize hostel dahi ayarlayıp, Okyanus kıyısındaki görmemiz gereken yerlerden bahsediyor. Brezilya sınırında bulunan Chuy'nin bir alış veriş merkezi olduğunu, dilediğim her şeyi gidip çok ucuz fiyata satın alabileceğimi söylüyor. Onun dışında Cabo Colonio deniz feneri, sessizliği ve doğasıyla harika bir yermiş. Tüm bunları duyduktan sonra hazır hava da bozmuşken yeniden yola çıkıyoruz.

Video'da Punta Del Este'den bir bina ve güneşimizi kaçıran bulutlar haricinde pek bir şey yok.

Gargantua'nın Eli mi Kaçmış Buraya?

2009-02-19T10:34:00.010-02:00

Punta Del Este'nin okyanusa bakan sahilinde, kumların üzerine inşa edilmiş koskocaman bir el duruyor. Sanki dev bir insanı bu kumların altına gömmüşler de zavallı son nefesini vermeden önce, anca elini çıkarabilmiş. Bu dev el bana Rabelais'in devi Gargantua'yı anımsattı.

Okyanusla Deniz Arasında Bir Yer...

2009-02-19T01:56:00.006-02:00

Sahile yakın bir mevki de, hem konumu hem de fiyatlarıyla oldukça uygun olan Gençlik Hostelin'de kalmaya karar verdik. 1 gün ya da beğenirsek daha fazla kalırız dedik ve Hostel'e yerleştik. Odalar paylaşımlı olduğu için bir çok insanla tanışma fırsatı bulunulan bu Hostel'de ki oda arkadaşımız Buenos Aires'li Damiel'di. Damiel'in anlattığına göre burada deniz muhteşemmiş. Biz gelmeden bir gün önce su çarşaf gibiymiş. Bakalım bizim şansımıza nasıl olacak!
Güzelce bir uykudan sonra sabah erkenden kalkıp, kahvaltı yapıyoruz. Ve ardından hemen sahile...
Hem okyanusa hem de denize kıyısı olan Punta Del Este'nin Gençlik Hosteli'nden çıkıp sola doğru indiğimizde, oldukça dalgalı olan Atlantik Okyanusu'yla karşılaşıyoruz. Sörfçüler için cennet sayılan bu okyanus kıyısı, bizim şerefimize daha da bir coşkuluydu. Sörfçülerin sörf yapmasını bırakın, aşırı rüzgar yüzünden güneşlenen bir kişi dahi yoktu bu kıyıda.
Bu defa gençlik hostelinden sağa doğru yürüyoruz ve yine yaklaşık 3 dakika sonra Rio De La Plata deniziyle karşılıyoruz. Ama burası da en az okyanus kadar dalgalı! Uzunca bir yürüyüşün sonunda okyanus kıyısının daha az rüzgarlı olduğuna karar verip, bulutların arasından kısa sürelerle gülümseyen güneşe doğru kendimizi bırakmaya karar veriyoruz.

Yağmurlu Bir Günde Punta Del Este

2009-02-18T10:55:00.009-02:00

Şirketleri, fiyatlar üzerindeki etiketleri ile hala Arjantin'deymişiz izlenimi veren Montevideo'dan yola çıktığımızda hava kasvetli ve basıktı. Punta del Este'ye tam ayağımızı bastık, yağmur başladı. Hem de ne yağmur. Sabaha kadar durmak bilmedi!
Kalacak yer bulmak lazım, elimizde bir kaç otel adresi var ama henüz vardığımız bir şehirde adres bulmak çok zor. Hele bir de yağmurlu havada üzerinizde ipince bir hırka, ayağınızda terlik ve sadece bir şortunuz varsa... İşin kötü tarafı yanımızda sadece yazlık giysiler var. Yağmurluk, kazak, hırka almak hiç aklımıza gelmedi.
Bir dükkanın tentesi altında yağmurun dinmesini beklerken hava karardı. Giderek artan bir şiddetle ve deli gibi esen rüzgarla yağan yağmurun durmayacağını anlar anlamaz fiyat almak için otelleri aramaya koyulduk. Rüzgar o kadar şiddetli esiyordu ki uçmamak için arada bir duruyor ve ıslak ayaklarımla yeri iyice kavrıyordum. Otellerden aldığımız fiyatlar yüksek gelince turist ofisine gitmeye karar verdik.
Bu defa bizi Montevideo'dakinin aksine çok daha sıcak insanlar karşıladı. En uygun hosteller bulundu, hatta hiç üşenilmeden telefon açılıp bizim için yer olup olmadığı öğrenildi. Sonrasında da gezebileceğimiz Uruguay sahilleri anlatıldı. Burada 40 dakikaya yakın vakit geçirdik. Aslında ben fazla vakit geçirelim diye kıza sorular sorup durdum. Buranın tiyatrosu var mı? Sirki var mı? Sokak gösterileri oluyor mu? En güzel empanada'yı nerde yerim? En iyi restoranları hangisi? Dışarıdaki yağmur dinene kadar orada kalalım diye aklıma gelebilecek gerekli gereksiz tüm soruları sorup görevliyi baya bir konuşturdum. Ama baktım yağmurun dineceği yok, konuşacak başka bir şeyde kalmadı attık yine kenidimizi dışarı...

Video'da tentenin altından çektiğim bir görüntü var.

Buquebus'tan ve Biraz'da Montevideo'dan Kareler

2009-02-17T19:09:00.012-02:00

Uruguay'a Doğru

2009-02-17T17:53:00.009-02:00

Sonunda resimlere ve videolara ulaştım. :) Ve Uruguay yolculuğu başlıyor...
Uruguay gemimiz 9.30'da kalkacaktı. Ama biz 9'da hala evdeydik. Koştura koştura Santa f caddesine çıktık ve taksi bulduk. Taksiyi kolayca bulduk bulmasına ama deli gibi trafik vardı. Normalde buralarda pek trafik olmuyor ama şansımıza denk geldi işte. Geminin kalkacağı alana yaklaştığımızda baktık trafik gitmiyor, indik taksiden koşmaya başladık. Buquebus denen gemi ve deniz otobüsü karışımı araca binmek için öncelikli olarak internet çıkışını aldığımız biletleri onaylattık. Ardından pasaport kontrolleri başladı. Önce Arjantin'den çıkış yaptık ve çıkış yaptığımız yerin hemen arkasındaki masadan Uruguay'a giriş yaptık. Daha gemiye binip Uruguay topraklarına ayak basmadan, Uruguay'a kağıt üstünde girmiş olduk böylece.
Tüm işlemleri tam zamanında tamamlayıp gemiye bindik. Ve biz bindikten hemen sonra gemi yola çıktı.

Buenos Aires'ten hızlıca ayrıldık. Yaklaşık 3 saat sonra Uruguay'ın Colonia şehrine vardık. Güler yüzlü görevlinin Uruguay'a hoş geldiniz, iyi seyehatler dilekleriyle ülkeye giriş yaptık ve hemen ardından seyehat ücretinin içine dahil olan Montevideo otobüslerine bindik.
Müzik dinleyip, yol boyunca camdan dışarı izledik. Ovalar ve yeşillikler üzerinde otlanan inekleri izleyerek geçirdiğimiz 2 buçuk saatin sonunda, yağmur bulutlarıyla örtülü Uruguay'ın başkenti Montevideo'ya nihayet vardık.
Buraya kadar hoş güzel vardık da şimdi ne yapacağız? Hemen bir turist bürosu bulduk ve Uruguay'da gezilmesi gereken yerler hakkında bilgi almak istedik. Bürodaki teyzem bize uzunca bir sahil haritası verdi ve gezin dedi. Haritayı şöyle bir elime aldım. Bir dolu şehir ve sahil var. İyi de hangisine gidelim. Hangisinin sahili daha güzel, hangisinin fiyatları daha uygun, gittiğimiz yerde otel bulabilir miyiz? Teyzem hiç oralı olmuyor, elindeki broşürlerden bir kaç tane verip bizi postalıyor.
Karnımız aç, uykusuzuz, terminal aşırı kalabalık çok da huysuzuz. Dayanamadım attım kendimi terminalden dışarı. Montevideo'nun haçlarla dolu Tres Cruces semtinde dolaşmaya başladık.

Haç, karşıdan karşıya geçmek, kesişmek, çarpışmak gibi anlamlara gelen Cruce kelimesi her yerde bir şekilde karşımıza çıkıyor. Karşıdan karşıya geçerken yeşil ışıkta yürüyen adam görseli yerine cruce, kırmızı ışıkta da no cruce bulunuyor. Gerçi Buenos Aires'te de vardı bunlardan ama çok az. Koskocaman haç heykeli ise ben burdayım diye her yerden bağırıyor.

Karnımızı doyurmak için girdiğimiz restoranda turist bürosundan aldığımız haritayı açıyoruz ve başlıyoruz nereye gitsek diye tartışmaya.
Harita ikiye ayrılıyor; bir tarafta Rio de la Plata denizi kenarında bulunan şehir ve sahiller, diğer tarafta Océano Atlántico yani okyanus tarafında bulunan sahil ve şehirler. Anlantida, Priápolis, Maldonado, La Paloma... Hiç biri hakkında en ufak bir fikrimiz yok. Okyanus'un bulunduğu sahiller mi daha sakindir yoksa denizin mi? Bilemiyoruz. En sonunda haritadan anladığımız kadarıyla hem okyanusta, hem de deniz de kıyısı bulunan Punta Del Este'ye gitmeye karar veriyoruz. Ve yeniden yollara koyuluyoruz...

Burdayım!

2009-02-17T11:15:00.004-02:00

Dün sabah itibariyle uykusuz geçen bir gecenin ardından Buenos Aires'e dönmüş bulunmaktayım. Uruguay gezisi boyunca internet'i olmayan ya da aşırı ağır interneti olan yerlerde kaldığım için yazamadım. Aslında gelir gelmez resimlerle ve videolarla Uruguay'ı anlatmaya başlayacaktım ama bazı küçük aksilikler yüzünden yapamıyorum. Resimlerime ve Videolarıma ulaşamıyorum. Gün içerisinde bu sorunu halleder halletmez, gün ve gün Uruguay'la yeniden burada olucam. Hepinize kucak dolusu sevgilerimi yolluyorum.

Uruguay'a Yolcu Kalmasın

2009-02-10T08:30:00.003-02:00

Dün öğlen internetten vapur biletleri alındı, gece yarısı açık bir yer aranıp biletlerin fotokobisi çekildi. Sırt çantası hazırlandı. Sabah 7'da kalkıldı. Lens suyumu unutmuşum hemen çantaya ilave edildi. E şampuanları da unutmuşum, onlar da atıldı. Nolur nolmaz diye bir hırka da sırt çantasının kulpuna iliştirildi. Sırt çantası sırta takıldı. Tam çıkacaz bulaşıklar... Bırakmamak lazım kokuyorlar... E ben de blog yazayım bari dendi. Telefon çaldı. Telefon diye apartman hoparlörü açılıp holaaa diye bağırıldı. Sabah sabah yapılması gereken tüm şaşkolozluklar yapıldı.
Vakit yok gidiyoruz. Bir saat sonra Uruguay'a gidecek vapura binecez. Uruguay kıyılarını gezicez dedik. Nerelere gidilmeli, nerde kalınmalı bilmiyoruz. Öğrenicez.

Günlük Yaşamdan Alakasız Detaylar

2009-02-07T21:46:00.007-02:00

Hola! Como Va?

2009-02-06T14:49:00.006-02:00

Arjantin ispanyolca öğrenmek için ideal ülkelerden biri. Vize, oturma izni vs. gibi dertlerin olmaması, yeme, içme, gezme, okuma gibi ihtiyaçların ucuz olması, yani fiyatların uygun olması, bu ülkeyi daha da çekici yapıyor.
İlk geldiğim zamanlarda saçma sapan kurslara saçma sapan paralar verip dil kurslarına gitmiştim. Ama zamanla, insanlarla tanıştıkça çok daha uygun, ucuz hatta ücretsiz kursların olduğunu öğrendim. Lenguas Vivas Carlos Pellegrini caddesi 1515'te yabancılar için ücretsiz kurslar veriyormuş. Ya da isteyen keyfine bağlı bir şekilde ücret verebiliyormuş. Muş diyorum çünkü henüz gitmedim. Dersler mart'ta başlıyormuş. Onun haricinde http://www.idiomas.filo.uba.ar/ Buenos Aires üniversitesinin kurslarının da oldukça iyi olduğu söyleniyor.
Ve tabi daha bir dolu kurs var. Başlamadan önce en uygununu ve iyisini bulmakta fayda var.

İlgisini çekenler için de ispanyolca en basitinden bir kaç cümle:
Genelde yazıldıkları gibi okunuyorlar.

De donde sos? Nerelisin? (Bu soruyu sıkça duyuyorum.)
De Turquia Türkiyeliyim.
Turquiiiaaaa aaa (Türkiyeli olduğumu duyunca şaşıran Arjantinli efekti, neden, niye, niçin, hiç anlamam)
Arriba! Yukarı. (Tango yaparken devamlı ayaklara bakmamdan rahatsız olan Arjantinli amcamın isyanı)
Como te llamas? Adın ne? (Buralarda komo te şamas diye okunuyor. Bu soruyu hiç sevmiyorum, çünkü cevabı onlar için çok zor.)
Arsuk Arzu (Arzu demeye çalışan Arjantinli)
Como estas? Nasılsın? (pek kullanmıyorlar, genelde aşağıdakileri sıralayıp geçiyorlar.)
Como va? Nasıl gidiyor? (bu soru cümlesini daha çok kullanıyorlar)
Que tal? Naber? (naber, nasılsın diye soruyorlar ama cevabını beklemeden başka konuya geçiyorlar. sanırım selam tadında kullanıyorlar bu soru cümlesini)

Bir pazar günü San Telmo'dan çekilen fotoğrafın konuyla pek bir alakası yok, sevdim diye koydum.

Alberto Ivern'den MİM

2009-02-05T12:29:00.004-02:00

Zaten var olan bir arabanın kapısını açmak, koltuğuna oturmak, anahtarını çevirmek ve gaza basıp gitmek kolay. Peki ya arabanız yoksa... Arabayı bırakın açacak bir kapınız, dayanacak bir duvarınız, dışarıyı görecek bir pencereniz ve hatta dışarısı bile yoksa... İşte tam burada bir sihir giriyor devreye. Yoktan bir kapı var ediliyor, kapı açılıyor. Kapı bazen bir çiçek bahçesine, bazen bir caddenin tam ortasına, bazen de uzay boşluğuna çıkıyor. Yani aslında canınız nereye isterse oraya çıkıyor. Elinizde, hatta tüm bedeniniz de ki sihiri kullanarak ister bulutların üzerinde yürüyün, ister yerin altındaki bir tünelde gezinin. Yeterki sihirli mim'i kullanmayı bilin.
Arjantin'in değerli mim sanatçılarından, Alberto Ivern'iyle mim derslerinde, bu sihiri kullanmaya çalışıyorum. Valantin Gomez sokağında, 3155 numaralı binada Escuela Latinamericana de Mimo y Teatro Corporal'da mim dersleri veren Ivern'in mim öğrenme ve uygulama üzerine detaylı ve güzel bir kitabı da var. Bize kitabını hediye etti. İsterseniz türkçeye çevirin, Türkiye'de yayınlayın dedi. Çeviri işi beni aşar ama en azından şu ara okuyup anlamaya çalışıyorum.

Tango'nun Şarkıcısı Alberto Podestá

2009-02-02T12:07:00.007-02:00

Alberto Podestá tango müziğinin ilahlarından sayılıyor. Geçenlerde milonga gecesi için gittiğimiz bir barda sürpriz yapıp, sahneye çıkmış ve tüm davetlileri şarkılarıyla mutlu etmişti.
Tangonun olduğu her yerde dinlediğim ve tanıdığım şarkıların çoğunun sahibi, Alberto Podestá'ymış. Tutkuyla, coşkuyla söylediği tüm şarkılarını çok sevdim.
22 Ekim 1924'te San Juan'da dünyaya gelen, Alberto Podestá'nın zor bir hayatı olmuş.
Çok küçük yaşlarda babasını kaybedince, büyük abisine destek olmak için çalışmak zorunda kalıyor ve diğer 5 kardeşinin geçimine destek oluyor. Okul yıllarında şarkı söyleme başlıyor ve 39 senesinde kardeşleriyle Buenos Aires'e gelince hayatı olduğu gibi değişiyor. Birileriyle tanışıyor, şarkılarını söylüyor ve zamanla çok ünlü oluyor.

Seviyorum Ben Bu İnsanları :)

2009-02-02T00:54:00.008-02:00

Bu defaki dans göserisi yine sokaklardan geliyor. Chacarera çaldı mı kimseler duramıyor yerinde. Canı dans etmek istediğinde hiçkimselere, hiçbir şeye aldırmadan kendini müziğe ve ritme bırakan insanları seviyorum. Bu arada kamerayı çok oynatmışım, doğru dürüst izlenmiyor sanırsam. Tüh.

Fin de Partida

2009-02-01T18:57:00.007-02:00

Tüm bunlar bir oyun. Yerin altında, çöplüklerin arasında yaşayan ve sonu olmayan bir oyun.
Yalnızlığa terkedilmiş küçücük dünyalarında, kokuşmuş çöplüklerinde, her şeyi bildiğini ve her şeyin kendi kontrolü altında olduğunu zannedenlerle, ezilmek ve sadece kendisine söylenenleri yerine getirmek için yaşadığını düşünenlerin dünyası. Ha bir de anne ve baba var tabi. Son nefeslerini solumakta olan, yaşlanmış, tükenmiş ve bir karamel'e tav olabilecek kadar çocuklaşmış. Tam 4 kişiler.
Ne yapıyor bu insanlar? Her gün aynı cümlelerle, aynı yerde, kimselerin yaşamadığı bu dünyada, yaşadıklarını mı zannediyorlar?
Biri emir veriyor, sonunu getiremediği hikayeler anlatıyor.
Diğeri dinliyor, hizmet ve nefret ediyor. Tekerlekli sandalyede yaşayan efendisini arkadan dinlerken, elleri onu boğmak istercesine çırpınıyor, duyduklarından alay edercesine tiksiniyor. Gitmek istiyor, hiçbir şeyin olmadığı bir dünyaya gidip kurtulmak istiyor. Ve gidiyor ama her defasında geri geliyor. Oturamamaktan o kadar yorgunki, efendisinin emriyle güneş ve deniz görebilmek için pencereye doğru yaklaşıyor, ama merdivenleri unutuyor, merdivenleri buluyor, bu defa dürbünü unutuyor, dürbünü buluyor ama tam pencereye yaklaşmışken düşürüyor. Her şeye yeni baştan başlıyor.
Çocuk giysileriyle çöp kutularında yaşayan ya da çoktan ölmüş olan anne ve baba ise çoğu zaman sessiz. Kendilerine söz verildiğinde ise bir o kadar gürültülü.
Kim bu insanlar? Ne işleri var bu çöplükte?
Samuel Beckett'ın Oyun Sonu adlı oyunundan Lorenzo Quienteros ve Pompeyo Audivert'in yorumuyla sahneye uyanlarmış Hamm, Clov, Nagg ve Nell olur kendileri.
Aynı zamanda yaşadıkları dünyadan nefret eden, bu saçmalıklar ve anlamsız tekrarlar silsilesini terketmek isteyen, güneşi özlediğini söyleyen ama güneşe yakınlaşmak için tek bir adım atmayan, aynı hataları yapmaktan bıkmayan Ayşe, Osman, Cemil, Mehmet, Ahmet yani biz olur kendileri.

Centro de la cultural'da gülümseyerek ve hiç sıkılmadan izlediğim oyunun;
Yazarı
Samuel Beckett

Yönetmenleri
Lorenzo Quienteros ve Pompeyo Audivert

Oyuncuları
Lorenzo Quienteros (Hamm)
Pompeyo Audivert (Clov)
Max Berliner (Nagg)
Pochi Ducasse (Nell)

Bağımsız Kareler

2009-02-01T15:07:00.008-02:00

Güney Amerika'da Uzak Doğu Kültürü

2009-01-29T14:01:00.005-02:00

Çin marketleri, çin restoranları, meditasyon, yoga merkezleri, karate kursları ile Arjantin, uzak doğu kültürünün etkisi altında. Tüm bu etkinlikler halkın çok fazla ilgisini çekiyor.
Koşmanın, bağırmanın, yatmanın, içmenin herbir şeyin özgür olduğu Buenos Aires parklarında gündüz vakti uzak doğu dövüş sporları kursunu görmek mümkün.

Empanada

2009-01-29T11:16:00.007-02:00

Gelelim yemeklere... Buralarda sıkça gördüğüm, çok leziz bulduğum, hatta kendim de yaptığım bir börek EMPANADA.

Empanada Güney Amerika'ya özgü, puf böreği gibi bişiy olmaktadır. Jambonlu, yumurtalı, etli, peynirli, havuçlu, karışık... her şekilde yapılmaktadır. Arjantin'de de çokça yapılmakta, pastanelerde, her yerde satılmaktadır. Belki deneyip yapmak isteyenler olur diye tarifini vereyim dedim. Bu tarif işlerine yararsa tabi. :) Hiç beceremem bu işleri ama en azından deneyeyim.

Market'ten
1- Baklava yufkası mı deniyor onlara ne deniyor bilmiyorum. Hani böyle küçük küçük, kare yuvarlak şekilde satılan yufkalar varya, onların küçük ve yuvarlak olanlarından alıyoruz. (Milföy hamuruymuş kendileri :)

2- Evde sıvıyağ vardır herhal tekrar almaya gerek yok

3- Kıyma alıyoruz.

4- Evde patetes bitmişse patates, yumurta alıyoruz.

5- Tuz, Pul biber, bunları söylemeye gerek yokki vardır zaten.

6- Soğan.

Mutfakta
Öncelikle empanada'nın içini hazırlıyoruz. Kıymayı, küp küp doğranmış patatesleri, haşlanmış ve minik minik doğranmış yumurtayı (ben koymuyorum yumurta, ıyy, ama burdakiler koyuyor diye dedim) Minik minik kesilmiş soğanları, yağla birlikte kavuruyoruz. İçine çok hafif, mini minnacık salça da atılabilir tabi. Tuz ve pul biber serpiştirmeyi de unutmayın. Ya da güzel baharat çeşitleriniz varsa onlar da koyulabilir.

Sonra bu pişen karışımı yuvarlak yufkaların içine koyuyoruz. Yufkanın ağzını yandan, yandan, saç örgüsü gibi duracak şekilde kapatıyoruz. Üstüne yumurta sarısı koyuyoruz. Sonra fırına yolluyoruz. En sonunda da afiyetle yiyoruz. Aşağıdaki benim yaptıklarım. Fotoğraf kötü ama empanadalar lezizdi.

Buenos Aires'te Havuz

2009-01-25T19:03:00.005-02:00

Güneşte sadece 10 dakika kalmak bile yüzümü kıpkırmızı yapmaya yetiyor. Sıcaklara ve Ker3m'e dayanamayan bilgisayarım çıt diye kapanıyor. Fanı çok ısınıyormuş. Böyle olunca herkes havuzlara koşuyor ve biz izliyoruz. Yani aslında girilip, yüzülür tabi ama. O kadar çocuk varki havuzlarda, kesin işiyorlardır deyip, pimpiriklendiğim için girmiyorum. Sevgili Aslı'nın tavsiyesi ile Uruguay'a gitmeye karar verdik zaten. Umarım önümüzdeki hafta, en sonunda okyanus sularına bırakırım kendimi...

Dörtlü Mimler Devam Ediyor...

2009-01-25T18:26:00.004-02:00

Önüm, arkam, sağım, solum. Miiim! Çok sevgili Gülcan beni mimlemiş. Kendisine ve biricik oğlu egemene sevgiler ve öpücükler yollar mim'ime başlarım.

Yapmam gereken: Bilgisayarın resimler bölümüne girip, 4. klasörün içindeki 4. fotoğrafı alıp, bloğa koyup açıklamak. Hemen yapalım. Bakalım ne çıkacak. Amanın!

Hii ben bu çıkan şeyi yerim. Dünyanın en güzel kızı Irmağı görmektesiniz. Kendisi ablamın kızı, benim yeğenim olmaktadır. Resimde henüz 4 aylık!

Fatma ve Bülent Alacatlı çiftinin biricik kızı Irmak 6 Kasım sabahı dünyaya geldi. Vaktinden biraz önce geldiği için hazırlıksız yakalanmıştık. Gecenin bir yarısı, Nursel ablam, annem, Ayfer arabayla hastaneye yetişmek için yola koyulmuştuk. Bir güzel de kaybolmuştuk. Meğer bizimki acıbadem göztepe'de değil, Kadıköyde'ymiş. Dünyalar güzeli yeğenime buradan öpücük dolusu sevgilerimi, özlemlerimi yolluyorum. İyi ki gelmiş dünyaya. Teyzesinin birtanesi...

Mim'lere Karıştım

2009-01-24T18:19:00.004-02:00

Yeni mim'im sevgili içimden geldiği gibi'den. Kendisine buradan kucak dolusu sevgiler yolluyorum ve mim'imize başlıyorum...

Efendim konumuz çok ilginç, adım adım gerçekleştiriyoruz.

1. Yakınınızda bulunan bir kitabı alın.
Aham ev yine almış başını gitmiş. Solumda bir kitap, español gramer kitabı olur kendileri, sağıma bakıyorum başka bir kitap español sözlük oluyor kendileri. Sağ taraftaki hemen elimin altında olduğu için kapıyorum sözlüğü.

2. 161. sayfayı açın.
Ahaha niye? Niye 161. 1+6+1=8 hımm evet şimdi oldu. 8 benim uğurlu sayım ondan olabilir. Tamam canım neyse açalım bakalım. Ne varmış? Evet açtım.

3. 5. cümleyi okuyun.
Yüksek sesle mi? Alçak sesle mi? Nasıl okuyayım. İçimden de okuyabilirim hem çok severim. Neyse bir okuyayım. Evet okudum.

3. Blog sayfasına yazın.
Aynen yazıyorum:
cierzo: Viento septentrional. Böyle kuru kuru yazmakla olmaz bi de çevirelim o zaman.
Okunuşu sierzo, anlamı kuzeydoğu rüzgarı.

4. En güzel cümle ve en güzel kitabı seçmeyin sadece yakınınızda olan kitabı seçin.
Aynen öyle yapıldı.

5. 5 blog arkadaşınıza yollayın.
hiii çokmuş yaw. Bu mim işleri zormuş. Amanın. Kim uydurmuş, nasıl uydurmuş bunu. Neyse eğlenceliymiş. Yani pek zor olmadı.

O zaman ben de bu mimi sevgili Nükhet Everi'ye paslıyorum. Ama kesinlikle yapmak zorunda değil. Yani canı çok sıkılırsa, yapmak isterse. Eğleniriz, seviniriz. :)

La Viruta Tango

2009-01-23T18:04:00.009-02:00

La Viruta, Palermo soho dolaylarında Armenia Caddesinde, Ermeni Kültür Merkezi'nin hemen altında, düğün salonu tadında bir yer. Her yaştan insanın görüldüğü bu şirin yerde, geceleri Tango, Salsa, Rock & roll ve Milonga dersleri veriliyor.

Tüm bu dansları gerçekleştirebilmek için mutlaka bir eş gerekiyor. E böyle olunca La viruta çiftlerin olduğu kadar bekarların da gözdesi oluyor. Tango dersleri tam beş ayrı grup tarafından yapılıyor. Hiç bir şey bilmeyenlerin gittiği birinci grupta, genelde bayanlar çoğunlukta, erkekler ise pek az. Dolayısı ile tangoyu bildiği halde, kendine eş bulabilmek için gelen bekar erkekler bu grubu tercih ediyor. Aynı şekilde aslında Tango'dan çok eş bulabilmek için gelen bayanlar da yine bu grupta. Nerden mi anlıyorum. Bu iki kesim hocalar hareketleri gösterirken kesinlikle izlemiyor, hatta tekli provolara katılmayıp içkilerini içiyorlar. Ne zamanki ikili provalar başlıyor, ortalık coşuyor. Hurraa!

Ama bu grubun dışında ki diğer gruplarda, yani tangoyu az çok bilip geliştirmek isteyenlerin gruplarında, özellikle 2. grupta, erkek popülasyonu çok yüksek. Öyleki eşsiz kaldıkları için prova yapamayan erkek öğrencilere, hareketler gösterilip iyice anlaşıldıktan sonra hocalar "saldırın" talimatı veriyor. Kapılan bayanlarla 5 dakikada bir değiştirmek suretiyle provalar yapılıyor. Ama bu grubun her iki cinsi de çok ciddi. Hareketleri bir an önce kapıp daha üst sınıflara geçmek istiyorlar. İstisnalar vardır tabi.

Rock & roll dersleri'nin yaş ortalaması diğelerine göre daha yüksek. Beyaz saçlı, göbekli şirin dedemler, yine kendileri gibi şirin teyzemlerle çılgınlar gibi dans ediyorlar. Gençler de çoğunlukta tabi.

Yarım saattir yüklemeye çalıştığım video'da, tango dersi veren öğretmenlerin, ders arasında yaptıkları küçük bir gösterisi var.

2009 Dakar'dan Son Kareler

2009-01-20T11:52:00.018-02:00

Dakar Rallisi Türk Ekibi ve Canan

2009-01-18T18:54:00.006-02:00

Dakar Rallisi dün nihayet sona erdi. Türkiye'den Kutlu Torunlar ve Kemal Merkit'in katıldığı yarışmayı Kemal Merkit başarıyla tamamladı. Kutlu Torunlar yarışmanın 8. etabında motorunun bozulması sebebiyle yarış dışı kaldı. Tüm gün yarışıp ertesi gün çok az uykuyla yarışmaya devam eden motorcular, yarış boyunca çöl, beklenmedik yağmur ve motor arızalarıyla da mücadele verdiler. Dünyanın en zor yarışı olan bu yarışmaya katılabilmek dahi çok zorken, Kemal Merkit'in sonuna kadar başarıyla tamamlayabilmesi gerçekten gurur verici.

49 yaşındaki fransız yarışmacı Pascal Terry'nin ve 2 Arjantinli görevlinin hayatlarını kaybettiği, bir ingiliz yarışmacının komaya girdiği yarış, kötü sahnelere de şahit oldu.
Dünyanın en zorlu Rallisi Dakar'ın 2009 şampiyonu, İspanyol yarışmacı Marc Coma oldu.
Ve gelelim Canan'a. Arjantin'in, Şili'nin ve Avrupa'nın yakından takip ettiği yarışın bitiş alanı La Rural halkın akınına uğradı. Bazı insanlar, yarışmacıların ödülleri verilmek üzere şovun yapıldığı alana davetiyeleriyle girebilirken, davetiyeden habersiz olanlar ise dışarıda yarışmacıların geçmesini beklemekle yetiniyorlardı. Doğan haber ajansının Buenos Aires'deki, biricik gazetecisi Canan, ben sizi içeri alıcam, yarışmacılarla fotoğraf da çektiricem dedi ve başladı mücadeleye.

Önce kapıya gelip beni aldı ve benim için getirdiği bilekliği gösterdi. Kapı görevlisi bilekliği koluma takmam gerektiğini söyledi ve bunu kendisi yaptı. Hani sonradan çıkartıp başkasına vermeyelim diye. Biz de zaten tam olarak onu yapacağımız için Canan'in müdehalesi ile biraz bol taktırdık bilekliği. Sonra Canan bilekliği benden alıp Ker3m'i almak için tekrar gitti kapıya. Ben de içeride bekliyorum. Bekle bekle gelmezler. Benim bilekler biraz ince olduğu için bileklik Ker3m'in elinde kalmış. İttiriyorlar, çekiştiriyorlar geçmiyor. En son Canan krem sürmüş de öyle takmışlar bilekliği.

Canan'ın sayesinde içeri girdik, fotoğraflar çektik, güldük, eğlendik. Ve sıra geldi çıkmaya. Ben de bileklik olmadığı için beni çıkartmıyorlar. Kaldım mı orda. Canan da çekim ve röportajdan sonra dışarı çıkmış orda bizi bekliyor. Kerem gidebiliyor da ben gidemiyorum. Önce Kerem çıkıyor, sonra binbir mücadele ile bileklik o bilekten çıkartılıyor. Canan bileklikle bana yeniden geliyor ve ben nihayet dışarı çıkıyorum. Sadece görevlilerin girebildiği odaya arka kapıdan nasıl girdiğimizi anlatamıyacam çünkü onu ben bile anlamadım. Şans işte yakalanmadık kimselere.
Bu güzel gün için Canan'a burdan binlerce teşekkür ediyorum.

Delinin Şarkısı 'Salaksın'

2009-01-17T01:40:00.010-02:00

Bu defaki grubumuz İspanya'dan geliyor. Ama buralarda da çok seviliyor. El canto del loco'nun (delinin şarkısı), eres tonto'sunu (salaksın) çok sevdim. Gerçekten çok eğlenceli... Eğer sevdiyseniz diğer şarkılarını da dinleyin derim. Çünkü hepsi çok güzel.

Neysek oyuz, eğer bunu görmek istemiyorsan
Salaksın!
Yaşamayı sevmiyorsan
Salaksın! ...böyle gidiyor şarkı

EL CANTO DEL LOCO - ERES TONTO (PERSONAS)

Esta historia que te cuento es como un grito
Una voz desesperada que grita pidiendo auxilio
Auxilio por no ver nada que me llene en el camino
Auxilio por ver que hay mucha falta de cariño

Me paro y me pregunto por qué no vives
Rodeado de mas verdad y buscando desequilibrio
Que te llene de valor y que te quite del suicidio
No tener que depender para sentirte mas querido

Usando menos el coco y un poquito mas la piel
Ya que somos lo que somos y si no lo quieres ver
Eres tonto!
Si no te gustas es que no estás vivo
Eres tonto!
Pero eso es algo que nació contigo

Y mañana al despertar, saltar de la cama
Luchar tu mañana, mirar a la cara
Que no eres nada

Eres tonto!
Salir a la calle sin la tonteria
Sacando de dentro entera tu vida
Entera tu vida

Parece que esta de moda ir de tontito
Aparentar ser la persona que siempre tu habias querido
¿Por qué no te quieres aunque sea solo un poquito?
¿Por qué no eres tu mismo y no algo parecido?

Usando menos el coco y un poquito mas la piel
Ya que somos lo que somos y si no lo quieres ver
Eres tonto!
Si no te gustas es que no estás vivo
Eres tonto!
Pero eso es algo que nació contigo

Y mañana al despertar, saltar de la cama
Luchar tu mañana, mirar a la cara
Que no eres nada

Eres tonto!
Salir a la calle sin la tonteria
Sacando de dentro entera tu vida
Entera tu vida

Ehh!

Eres tonto!
Y mañana al despertar, saltar de la cama
Luchar tu mañana, mirar a la cara
Que no eres nada

Eres tonto!
Salir a la calle sin la tonteria
Sacando de dentro entera tu vida
Entera tu vida

Not Defteri'nden 1 mim

2009-01-15T23:57:00.012-02:00

Buralara ilk yazmaya başladığım da bilmiyordum bu mim olaylarını. Birileri mimlendim diyor, bişiy, bişiyler yazıyor. Birileri yazdıkları yazıların altına bu mimi şuna, buna, ona pasladım diyor. Tabi sonra kavradım ne olduğunu. Herkes birbirine mimler paslarken hiç ses etmemiştim, kimselerin gözüne de görünmemiştim. Ama sevgili Nükhet Everi beni mimlemiş, ben de görür görmez hemen yazayım dedim.

Yaptığım 4 iş:

1- Reklam Yazarlığı: Hiç aklımda reklam ve onunla ilgili şeyler yokken, üniversiteden mezun olduktan sonra, yazma ve yaratıcılık yeteneğim sayesinde bir şekilde kendimi bu işi yaparken buldum. Oysa farklı bir geçmişim vardı. 5 sene boyunca bir o ajans, bir bu ajans derken biraz yoruldum. Ve buralara kaçtım.

2- Tiyatro: İşte bu benim asıl işim. Benim ben olduğum iş. Oynarım, yazarım yazdığım bir kaç oyun var zamanında sahnelediğim. Ama şu anda ne yapıyorsun derseniz, sadece izliyorum. Şu ara atölye dolaşıyorum, sevebileceğim, katılabileceğim bir yer bulabilmek için. Birine mutlaka katılıcam.

3- Yazmak: Basın bülteni yazmaktan nefret etsem de yazmayı seviyorum. Bazen saçma sapan hikayeler karalamaya bayılıyorum.

4- Drama Eğitmenliği: Birçok okulda çalıştım çocuklarla. Çok eğlenceli bir iş benim için. Şimdilerde pek birşey yapmıyorum bu konuda.

Defalarca izleyebileceğim 4 film:

1- Motosiklet günlükleri

2- Pan'ın labirenti

3- Geleceğe Dönüş

4- Kikis Delivery Service

Yaşadığım 4 yer:

Buenos Aires

İstanbul

İzlediğim 4 tv programı:

Ihhh bu çok zor. Ben pek TV izlemiyorum. Atlarsam olur mu. Atladım bile :)

Tatil için gittiğim 4 yer:

1- Fethiye

2- Altınoluk

3- Bodrum

4- İtalya

En sevdiğim 4 yemek:

Yemeği sevdiğim şeyler diyim ben buna.

1- Islak kek

2- Pasta (her çeşidini)

3- Nutella

4- Ceviz ve kuru üzüm ikilisi

Hemen şimdi olmak isteyeceğim 4 yer:

1- Taksim

2- Büyük ada

3- Venedik

4- Uyumak için yatağım :)

Bir yağmur damlası olsaydım düşmek isteyeceğim 4 yer:

Nükhet Everi çok güzel yazmış, ondan çalmak gibi olacak ama ben de bir okyanusa düşmek isterdim. :)

Ve sıra geldi paslamaya, ben de bu mimi hayatımın lezzetleri bloğu ile Sinem'e, Egemenli Hayat'a, eğer yazmak isterse sevgili Dilek Adaş'a, İçimden geldiği gibi'ye, ahymania'ya, Dreamland'a, Abraxas'a ve yine eğer yazmak isterse sevgili Kara Kalem'e paslıyorum.

Arjantin Tarihinin Mutfağı

2009-01-15T13:05:00.008-02:00

Tiyatro: Teatro Andamio

Oyun: Del Aceite a La Cacerola ( Zeytinyağından Tencereye)

Yazar: Roberto Cortizo Petraglia

Oyuncular: Carlos Durañona, Roberto Cortizo Petraglia, Mariano Falcón

Yönetmen: Patricia Corsánego

Video: Julián Cortiza, Consultora Histórica

Kızgın tencereye damlatılan zeytinyağı ile ışıklarını açan oyun, İngiltere'nin Arjantin'i işgaliyle başlıyor. Yakın tarihe kadar devam eden oyunda, savaşlar, işgaller, entrikalar ve yemek yapma ihtiyacı hiç bitmiyor. İspanyollar, İngilizler derken, kendi bağımsızlıkları için mücadele veren Arjantin'in yalnız kaldığı dönemlerde Fransa ile ve bir çok ülke ile yaşadığı gerginlikler, iç savaşlar ve nihayet cumhuriyetle birlikte gelen entrikalarla dolu yeni bir dönem başlıyor.

Bir evin mutfağında geçen oyun, erkek oyuncuların oynadığı iki kadın ve bacağındaki ağrıyla sahneye atlayan bekçi ile toplam 3 kişi tarafından gerçekleştiriliyor. Dışarıda bir yerlerde bir şeyler oluyor; savaş oluyor, bomba sesleri geliyor, halk ayaklanıyor. Kendisi için yemek yapmak aklına gelmeyen kadın, askeri yönetimin olduğu dönemde askerlerin ya da dönemin adamı kimse onun karnını doyurmak için durmadan pişiriyor. Sağcı bir iktidar başa geliyor, onunla birlikte çalışan diğer kadın, diktatör kesiliyor ve hamurun sol tarafa yoğurulmasını yasaklıyor. Hep bir acıyla sahneye atlayan bekçinin ise karnı hep aç ve kadınlar ona yemekleri koklatmıyorlar bile. Zaten doğru düzgün yemek de pişiremiyorlar ki hep bir şeyler eksik. Tuz eksik, sebze eksik... Her zaman bir şeyler yok. İktidar ya da evin üst katındakiler kim olursa olsun, mutfakta ki bu manzara kendini tekrarlamaya devam ediyor.

Asla mutlu olamayan bu kadınlar aynı zamanda çok alaycı. Dışarıda olup bitenlere dışarıdan bir gözle bakabilen kadınlar, çok kısa zamanda peş peşe hükümet değiştiren Arjantin'in politik tarihine, seyirciyle birlikte hiç çekinmeden kendileri de tam olarak kıçlarıyla gülebiliyorlar.

Projeksiyondan verilen gerçek görüntülerle nefes alan oyun, aynı zamanda anlattıklarını belgelendiriyor. Kadınlar askeri yönetimden, savaşlardan, politikalardan, kültür istilasından (çin kültürü, fransa kültürü vb. farklı kültürlerin arjantin'i etkisi altına alması her fırsatta eleştiriliyor.) hep yorgun düşüyor.

Yemeklerin güzel kokularını tüterek izlediğim oyun, bugünkü Arjantin'i anlayabilmek için önemli ipuçları veriyor. Kadını oynayacam diye pek kasmayan, kıvırtmayan, sesini inceltmeyen oyuncuların sadece acılı yüzlerle kadın olabilmelerini ise ayrıca sevdim.

Bir Arjantinli Kadar Zengin

2009-01-12T13:58:00.004-02:00

Birinci dünya savaşı öncesi "Bir Arjantinli kadar zengin" diye bir deyim varmış. Avrupadan bile daha gözde olan, çok fazla iş olanağı sağlamasıyla ünlü Arjantin bir rüyalar ülkesiymiş. Savaş sonrası ise işler pek yolunda gitmemiş tabi.

İnişli çıkışlı ekonomik bunalımı kronikleşen Arjantin, 2001'deki krizin ardından yine kendini hızla toparlamaya başlıyor. Global krizin ülke ekonomisini etkiliyeceği yönünde endişeler süre dursun, buralarda işler öyle ya da böyle ilerliyor. Ama herkes için değil.

Yılbaşı gecesi havai fişekler, kutlamalar olurken, bazıları bir apartman kapısının dibinde uyumayı tercih ediyor; dün, bugün, yarın, geçmiş ve gelecek anlamsız onun için. Boşanmaların hızla arttığı Arjantin'de sahipsiz çocuklar suç oranlarının yüzdelik diliminde önemli bir yer teşkil ediyor. Etiyle ünlü Arjantin'in bazı evlerine et hiç girmiyor. Bu ekonomik krizden önce de böyleymiş, şimdi de böyle. Okuduğum haberlerde, krizden sonra ülkenin kendini hızla toparladığı, işsizliğin azaldığı söylense de sokaklar, metrolar, parklar pek aynı şeyleri söylemiyor.

Zengin, zengin olmayan ve hiçbir şey olamayanlar arasında çok keskin bir fark bulunuyor. Zengin olanları ve olmayanları şanslı kesim olarak nitelendiriyorum. Öyle ya da böyle bir evleri ve etli ya da etsiz yiyecek yemekleri, zengin ya da hizmetçisi yapacak işleri var. İstanbul'da gördüğümden çok daha fazla sayıda olan hiçbirşey olamayanlar için ise ne zaman, ne mekan ne de başka bir şey var. İnsanlar hızla gelip geçiyor yanlarından, görmeden ya da görmezden gelerek. Tüm dünya ülkelerinde olduğu gibi burada da hayat adil ve eşit değil özellikle bir Arjantinli gibi zengin olamayanlar için.

Los Fabulosos Cadillacs'tan Padre Nuestro

2009-01-11T16:52:00.010-02:00

Arjantin'in ünlü gruplarından Los Fabulosos Cadillacs'ın dillere dolanan, her yerde çalıp, söylenen bu şarkının daha önce ispanyolca sözlerini yazmış, Türkiye'de görülemeyeceği için youtube'dan klibini gösterememiştim. Öyleyse şarkının mp3'ünü koyayım dedim. Onu da anca resimle birleştirip video halinde başarabildim. Bir de sevgili Kara Kalem şarkının sözlerini çevirebilir misin demişti. Ker3m'in de yardımıyla bir şeyler yapmaya çalıştım. Çok özel sözler değil ama, her yerde karşıma çıkan bu şarkıyı sevdim ben. İşte sözlerinin türkçesi (biraz benim de yorumum var sözlerde):

Beni bitiriyorsun, beni acımasızca harcıyorsun
Umudumu kırıyorsun,
ve ben dizlerimin üzerine çöküyorum senin için

Beni yanıltıyorsun,
Gidiyorsun...
Ve beni yaralıyorsun, ah tanrım, kalbim...

Güneşin doğuşunu görmek istiyorum
Ama öteki taraftan görmek
Ama biri, yaşayıp yaşamadığımı bilmek için kalır burda
Bu yüzden güneşin doğuşunu görmek istiyorum
Ama öteki taraftan görmek...

Kaçak bir ruhum
Kırılmış bir gururum var
Hayatım fazlasıyla yorucu
Senin affını beklemekten
Dinlenebileceğim bir yer arıyorum
Çok alçaktan uçarak geliyorum
Hayatı yoluna koymaya geliyorum
Fazlasıyla beklemekten düşüyorum

Güzel cennet geri veriyor ruhumu
Sevgilim senden bir şans daha istiyorum
Gökyüzü düşürme beni, batırma
Sevgilim gerçeği bilmeden beni bırakma

Evimden kaçtım
Aşkımdan kaçtım
Ama kimse senin ellinden kaçamadı tanrı...

Şarkının orijinali için buraya tıklayabilirsiniz.

Ortaya Karışık

2009-01-11T03:27:00.011-02:00

Zenginlerin Tiyatrosu

2009-01-09T10:19:00.015-02:00

Buenos Aires'in Corrientes caddesi boyunca yürüdükçe sağlı, sollu ya da bitişik, birbirinden rekli ve çekici tiyatrolar karşılıyor insanı. Kapıları sonuna kadar açık olan bu tiyatrolar, gel diyor herkese, birbirinden ihtişamlı sahnelerde, birbirinden güzel oyunlarım var.
Harold Pinter'dan Samuel Beckett'a senin için özenle hazırlanmış oyunlarım var. Yok bu oyunlar bana ağır diyorsan, üzülme canım bol danslı, renkli ve seksi oyunlarım da var. Yok canım o kadar değil izlerken biraz güleyim arada bir düşüneyim diyorsan stand up'larım da var. E süpermiş o zaman ben bilet alayım dediğinizde ise şu soruyla karşılaşıyorsunuz peki senin 200 pezon var mı?
- Yuhh 200 pezo mu?
- Tamam tamam kızma 150 pezoluk koltuklarım da var.
- Ne?
- Eh ama sen de, al sana 80 pezoluk koltuk daha aşağısı yok!

Bilet fiyatları diyalogları havada uçuşa dursun, biz ufaktan bu tiyatroları gezmeye başlayalım.

Broadway Tiyatrosu...
İsmiyle oldukça havalı görünen bu tiyatronun bu haftaki programı daha çok stand-up ve müzikal ağırlıklıydı. Ama benim gittiğim sırada içeride bir atöyle çalışması vardı. Atölye çalışmaları için kendilerine ayrıca uğrayabilirim.

Multiteatro
Multi milyarderlere ait olduğunu düşündüğüm bu tiyatro'nın bu haftaki menüsünde, Harold Pinter'ın yazdığı Yuvaya Dönüş adlı oyunu bulunuyordu.

Astral Tiyatro
Afişlerinden gördüğüm kadarıyla, çok eğlenceli olduklarını düşündüğüm müzikaller mevcut yine bu tiyatroda.

Metropolitan Tiyatrosu
Samimi bir kaçkafadar tarafından kurgulanmış gibi görünen Baraka adlı bir oyun ve müzikaller yine burada.

Presidente Alvear Tiyatrosu
Yılbaşı ve Navidad boyunca dini içerikli oyunların oynandığını gördüğüm bu tiyatroya pek yanaşmadım ama buraya da uğramak lazım belkim nabza göre şerbet veriyorlardır. Dini günlerde dini oyunlar, milli günlerde milli oyunlar.

Daha onlarca tiyatronun ve oyunun olduğu bu cadde gez gez bitmez. Aralarda küçük, fiyatlarıyla daha uygun, daha samimi ve daha halka yakın tiyatrolar da vardı. Aslında oldukça ünlü olan Tiyatro Kolonu görmeyi çok istemiştim ama bitmek tükenmek bilmeyen bir tamiratta kendileri.

Bunlar sadece tiyatro şirketlerinin görünen yüzleri. İlerleyen zamanlarda içlerine girip, büyük emeklerle hazırlanan oyunları gördükçe de sizlerle izlenimlerimi paylaşıcam. Gerçi bu oyunlar bana pahalıya patlayacak, belki de erkenden dönmek zorunda kalıcam. Bilemiyorum.

Buenos Aires Okumayı Seviyor

2009-01-08T12:19:00.008-02:00

Her yerde kitapçıların ya da antikacı kitapçıların bulunduğu Buenos Aires bir kitap cenneti. Çünkü insanlar okumayı seviyor. Bazı kitapçıların içinde, oturup kitapları okuyabileceğin yerler bulunuyor ama yer bulmak imkansız. Her caddede, sokakta bu kadar çok kitapçı ve her parkta kitap okuyan bu kadar çok insan olunca, insan bir an önce İspanyolca sorununu halledip, bu kitap furyasına katılmak istiyor.

Sözlüğe bakmadan, ıkınmadan Pablo Neruda'yı İspanyolcasından okuyabilmeyi isterdim ama henüz zor oluyor. Jorge Luis Borges daha kolay okunuyor ama daha çok ilerletmem lazım İspanyolca'mı. Şu sıra İspanyolca çocuk klasiklerini okuyorum. Juan Antonio De La Iglesia, Joan Farias, Paco Climent, Juan Cervara rahatlıkla okuyabildiklerimden.

Sıcaaak!

2009-01-07T00:48:00.002-02:00

Kışın en sevdiğim şey, sabahları işe gitmeden önce yattığım sıcacık yatağım ve güzelim uykumdur. Kayak yapmak da güzeldir tabi ama onun dışında her şey soğuk ve ben soğukları hiç sevmem. Ama bu kadar sıcağına da dayanamıyorum. Kaç gündür havalar feci sıcak ve nemli. Geceleri uyunmuyor burda. Geçen motor yarışlarını izleyecem diye başıma güneş geçti. Sonra bir güzel ateşim çıktı. Ben sıcak, havalar sıcak, yandım bittim. Bugün de yine nefes alınmıyordu dışarıda. Ama sanki bu gece yağmur yağacak, bir kaç bulut gördüm, evet evet yağacak, yağmalı. Yoksa ben de o küçük Arjantinli'ler gibi şehrin ortasındaki havuzlara atlayıvericem.

Recoleta

2009-01-05T23:18:00.003-02:00

Buralara kadar gelmişken Buenos Aires'in mahallelerinden ayrıca bahsetmezsek olmaz. Yazmaya yaşadığım mahalleden başlıyayım dedim ve internette küçük bir araştırma yaptım.

Okuması sıkıcı gelebelir, banane Recoleta'nın mekoleta'nın tarihinden diyorsanız, atlayabilirsiniz. Yok atlamam ben inatla okurum diyorsanız İşte Recoleta'nın Tarihi:
Uzak ve ıssız yer anlamına gelen Recoleto'nun dişil hali olduğunu düşündüğüm Recoleta, 1716 yılında kuruluyor. Buenos Aires'in önemli ve güzel mahallelerinden Recoleta, ismini 1700'li yıllarda bir çiftlik üzerine kurulan, Recoletos Descalzos Manastırı'ndan alıyor. Bugün Pilar Kilisesi olarak yaşamaya devam eden bina ve çevresi, 12 Kasım 1732 tarihinden sonra manastırlılara özel bir yer olmaktan çıkıyor ve halka açılıyor. Bu tarihten itibaren Recoleta için değişim başlıyor. Hastaneler, kimsesizler için barınaklar, oteller, barlar, restoranlar derken Recoleta; Buenos Aieresin önemli yaşam alanlarından ve turistik bölgelerinden biri oluyor.
8 Temmuz 1822 tarihinde, dönemin bakanlarından Bernardino Rivadavia önderliğinde, dünyanın en ünlü mezarlıklarından biri olacak Recoleta Mezarlığı için ilk adım atılıyor ve mezarlığın yapımı aynı yılın Kasım ayında (17'sinde) tamamlanıyor.

Buralara gelmişken görülecek yerler;
- El Cementerio (Recoleta Mezarlığı)
- El Museo Nacional de Bellas Artes (Güzel Sanatlar Müzesi)
- Basilica del Pilar (Pilar Kilisesi)
- Centro Cultural Recoleta ( Recoleta'nın kültür merkezi) - Kültür merkezi olmadan önce, manastır olmaktan çıkar çıkmaz, sırayla hastane, dilenciler evi, yaşlılar evi de olmuş kendileri.

Benim için Recoleta...
Azıcık Mierda (bok anlamına geliyor) ve çokça huzur demek.
Buralara gelenlerin Nişantaşı benzetmesine katıldığım Recoleta'da (palermo için de aynısını diyolar gerçi) gerçekten gezilecek görülecek güzel yerler var. Ama gezip görürken Arjantinli köpeklerin özenle hazırlamış olduğu mayın tarlalarına dikkat etmek gerekiyor. Aksi halde terlikleriniz ve ayaklarınız bok içinde kalabilir. Onun haricinde kültür merkezi, sessiz sokakları (otobüs geçmeyen bir caddede oturuyorsanız tabi, buranın otobüsleri çok ses yapıyor,) alış veriş merkezleri, restoranları (biraz pahalı o yüzden pek uğramıyorum kendilerine), her yere olan yakınlığı ile seviyorum Recoleta'yı.

Tekmeden Dans

2009-01-05T01:44:00.005-02:00

Biraz kafa dinleyelim, hem de hava alalım dedik ve parka gittik. Buenos Aires'in asilzadelerinden sayılan sevgili köpekciklerin, insanlar için özenle hazırladığı, bastığınız zaman tüm ayağınızı boka bulayan mayın tarlalarından ilerleyerek vardık Recoleta parkına. Ve yine güzel bir sürpriz... Tüm gösteriler hep beni bekliyor zaten. Nereye gitsem hemen orda bir gösteri başlıyor. Bu defaki gösteri Buenos Aires'in genç halk oyunları ekibinden geliyor. Tekmeyle bezenmiş bu dans önce kızlar, sonra erkekler, sonra cumbur cemaat tarafından oynanıyor. Eğlenceliydi. Ben sevdim.

Büyük Ralli Dakar'dan Kareler

2009-01-04T00:51:00.011-02:00

Yarışmacıların fotoğraflarını yakından çekmek çok güçtü. Ben de seyircileri çekiverdim. Umarım tüm yarışmacılar sağsalim dönerlerde, dönüşte çekerim fotoğraflarını. Bu arada türk yarışmacılara destek olmak isteyenler http://www.dakarturk.com/ buraya bakabilirler. Yorumları okuyup cevap yazıyorlar. Çok hoşuma gitti, paylaşim dedim.

Arjantin-Şili Dakar Rallisi

2009-01-03T12:42:00.009-02:00

Dünyanın en zor rallisi Dakar, bugüne kadar hep Afrika'da gerçekleştirilmişti. Ama sanırım Afrika'da hiç bitmeyen terör olayları artınca Güney Amerikaya taşındı ve Buenos Aires'e kadar geldi.
Yılbaşı gecesi gezinirken, tüm araçların korunduğu alanın önünden tesadüfen geçince çok heyecanlanmışdım. Yüzlerce gıcır gıcır motor, büyükçe bir alana dizilmiş, polisler tarafından çok sıkı korunuyordu. Ömrümde hiç bu kadar güzel motoru bir arada görmemiştim. Demirlerin arasına kafamı sıkıştırıp, epeyce izledim motorları. İçlerinde iki tane de türk motoru olmalıydı ama o karanlıkta, kalabalıkta ve mesefade görmek imkansız tabiki.
Türkiye'yi temsil eden Jim Beam Dakar Türk Takımı yarışçıları Kemal Merkit (55), Kutlu Torunlar (56)'ı desteklemek ve bu büyük yarışın start noktasını görmek amacıyla 2 Ocak'ta Obelisk meydanına gittik.
4 kıta ve 49 değişik ülkeden 230 motosiklet, 30 Atv, 188 otomobil ve 82 kamyonda binin üzerinde sporcunun katıldığı yarışın, başlangıç noktası olan ünlü meydan çok kalabalıktı. Alanın ortasına kurulan sahneye, yarışmacılar sırayla çağrılıyor, tanıtılıyor ve buradan büyük yarışa doğru uğurlanıyorlardı. Kerem bir Türkle karşılaşırsa kendisini tanıması için, hem de Türkiye'ye dair taşıyabileceğimiz tek şey o olduğu için Fenerbahçe forması giymişti. Gerçekten de işe yaradı. Türklerden önce Fenerbahçe'yi tanıyan Arjantinliler yolumuzu kesip, bizimle tanışıp, fotoğraflarımızı çekiyorlardı. Beşiktaş forması giymiş başka bir türkle de yine bu formalar sayesinde bir araya geldik. Uzunca bir süre Türk vakfının getireceği bayrakları bekledik. Türk yarışmacılar çıktığında, bayrakları sallayıp destek olmak istiyorduk. Bunun için zaten çok az sayıya sahip türklerle bir araya gelmeliydik, ama olmadı. Beklediğimiz bayraklar bir türlü gelmedi. Güneşten bunalan Beşiktaş formalı arkadaşlar da biraz dolaşıp gelecekti ama o kalabalıkta tekrar bir araya gelemedik. Derken üzerinde Türkiye yazdığını gördüğüm bir başka kişiyi gördüm. O kalabalıkta nasıl gördüm, ben de bilmiyorum. Adı Emre olan arkadaş gazeteciymiş, bizimkilerin çıkış sırası yaklaştığı için çok acelesi vardı ama diğer türklerle biraraya gelip destek olabilelim diye, bize Canan adlı arkadaşının numarasını verdi. Ama o kalabalıkta bir araya gelmek ne mümkün. 200'lerden başlayan sayılar giderek küçülüyor ve Türk yarışçıların sırası yaklaşıyordu. Bari yakınlara bir yerlere gidelim de en azından görelim diye kalabalığın içine doğru yürümeye çalışırken, iki eliyle bayrak sallayıp görünmeye çalışan Gülden'i gördüm. (Önceleri onun Canan olduğunu düşünüyordum ama yorumlara bakarsanız yanıldığımı göreceksiniz :) Tam zamanında yetişmiştik. Bizimkilerin ismi anons edildi, biz deli gibi bayrak sallamaya, görünmek için zıplamaya başladık. Kerem'in dediğine göre görmüşler de; seyirciler arasına göz gezdiren yarışmacılardan biri, kendi bayraklarını görünce gülümsemiş ve bize doğru el sallamış. Ardından da uzunca bir yarış için bastılar gaza ve gittiler.
Buenos Aires’den, Patagonya ovaları, Şili topraklarında Atakama çölü ve And dağlarında devam ederek 18 Ocak’ta yeniden Buenos Aires’de son bulacak yarışma için Jim Beam Dakar Türk Takımı'na ve diğer tüm takımlara başarılar diyorum.

Ev Biraz Dağınık Ama... Kusura Bakmayın :)

2009-01-01T23:06:00.010-02:00

Buenos Aires'in Recoleta, Palermo gibi merkezi mahallelerinde genelde insanlar böyle kutu gibi evlerde yaşıyor. Merak edenler için benim fakirhaneden görüntüler :)

tres, dos, uno... Feliz Año!

2009-01-01T14:27:00.007-02:00

Tüm gösterilerin sonuna yetişerek, yine geç kalarak girdik 2009'a! Yeni yılda da her yere geç kalmaya devam edicez sanırım. Neyse, hiç acelemiz yok zaten. Planetario Galileo Galilei'nin (Uzay müzesi gibi bişiy) parkında, insanlar 12'ye kadar eğlenmiş 3,2,1 yapıp hemen evlerine dağılıvermişti. Havai fişek gösterilerinin ardından, bulutların arkasından kayan yıldızları izlemek de güzeldi. Buenos Aires'in biraz dışında, San Luis meydanındaki konserler ise sabaha kadar sürdü. Gündüz başlayan yaz yağmurunun akşam olunca bitivermesi ile insanlar parklarda, sokaklarda rahatça geceyi sabah etti. Kamera görüntüsü kötü çıkmış. Tühh. Çok güzeldi halbuki.

Bunların Hepsi Gerçek Olsun

2008-12-31T01:02:00.016-02:00

YENİ YILDA...

* Araba gürültüsünü kesen bişiy icat edilsin ve caddeler daha sessiz olsun. Ya da ışınlanma makinesi bir an önce bulunsun, birçok derde tümden çare olsun.
* Kabartma Tozu dediğimde şıp diye karşımda bitiversin, yaban ellerde taş gibi kekleri yeme çilesi de böylece bitiversin. Ya da kabartma tozu diye aldığım tozlar, başka şeyler çıkmaktan vazgeçsin.
* Sinekler ampülün etrafında salak gibi dönmekten ve her defasında ampüle çarpıp yandığı halde dönmeye devam etmekten vazgeçsin ve ülkem daha güzel bir yer oluversin.
* Komşu gürültüsü geçirmeyen boyalar yapılsın, rüyalarımız yarıda kalmasın.
* Güneş enerjisi kullanalım, ama devlet elinden uzak bedavaya kullanalım, en azından birkaç kazıktan kurtulalım.
* Hakkını aramamak, susmak suç olsun, insanların en doğal haklarını suç diye nitelendirenleri eşekler kovalasın, hatta katırlar tepsin o da yetmesin üzerlerinden mamutlar geçsin.
* Gazetelerin üçüncü sayfalarında, küçük yaştaki kız çocuklarının, bir gece yarısı teleskoplarıyla yaptıkları gözlemler sonucunda, uzayda yeni bir gezegen keşfettiklerini okuyalım. Ve hemen alt satırlarda, mahallenin bıçkın delikanlılarının, o gezegene gidecek uzay gemisi için gerekli çalışmaları çoktan başlattıklarını öğrenelim.
* Gerçek dünyadaki tüm savaşlar Tribalwars'a taşınsın. Ve Tribalwars'taki tüm savaşları ben kazanayım. Ya da hesabım bloke olsun da, çile olan bu oyundan artık hepten kurtulayım. Tüm dünya kurtulsun.
* Arjantin'e yufka gelsin, beyaz peynir gelsin, peynirli börek yapayım.
* Sabahları erkenden kalkıp işe gitme zorunluluğu bitsin, herkes istediği saatte işe gidip gelsin. Ya da sabahları zamanda bir boşluk yaratalım. Tüm dünyada zaman dururken, uyuyan kişi için aksın ve 3 saat daha uyuyup işe öyle gitsin.
* Daha az çalışalım, daha çok kazanalım; bize kalan vakitlerde gezelim, görelim, okuyalım, eğlenelim, daha çok bilelim.
* Çocuk isteyenlerin şirin şirin ikizleri olsun. Ama ikizler geceleri annelerini uyutsun.
* Kız kardeşim Salsa öğrensin, ben de burda öğreneyim, sonra beraber geceleri dans etmeye gidelim.
* Saçma sapan yasaklarla mide bulandıranlar lanetlensin; sonsuza dek sinekli çorba içsin.
* Arada bir gökten yağmur yerine para yağsın, olmaz mı? Olur belki. En azından olacağını umalım. Mutlu olalım.
* Gözleri bozuk olanlar için bir damla bulunsun, damlatıldığında 4 numara olan gözler sıfıra düşsün.
* Zamanda yolculuk bulunsun, beklenmedik kazalar önceden uyarıyla yok olsun.
* Yetişkinler için her modelde 35 numara ayakkabı üretilsin. Ayakkabı sorunum sona ersin.
* Bu dilekler böyle sürüp gider. Yeni yılda tüm bunlar gerçek olsun, hayat hep neşe ile dolsun. Herkesin yeni yılı kutlu olsun!

Palermo'da bir başka gece

2008-12-30T13:53:00.004-02:00

Buenos Aires'in hemen hemen tüm eğlence ve dans kulüplerinde canlı performans oluyor. Ama tüm gece boyunca aynı grup çalmıyor. 1 saatte ya da yarım saatte bir grup değişimi oluyor ve canlı müzik kesintisiz devam ediyor. Çıkan grupların tarzları birbirine benzediği için bazen grup değişimini farketmeyebiliyorsunuz. MAKENA bu mekanlardan güzel bir örnek. Funky müziklerin çaldığı Makena; Tango, Salsa ve benzeri dansların dışında, canının istediği gibi dans etmeyi sevenler için özellikle de benim için ideal bir yer. İki katlı olan barın alt kısmında sigara içilmiyor. Ama üst katın sigara dumanı gecenin ilerleyen saatlerinde alt katı da sarıyor. Arjantinli gençlerin eğlenmek için tercih ettiği bu mekan oldukça kalabalık oluyor. Eğer buralara gelip, ya kardeşim ben Tango bilmem, Salsa'da sevmem, yok mu abuk sabuk dans edebileceğim, sabaha kadar eğlenebileceğim bir yer diyorsanız, Fitz Roy caddesi 1519'a mutlaka uğrayın derim.